De Peccatorum Meritis et Remissione et de Baptismo Parvulorum (2.23)

Xeque negandum est hoc deum iubere ita nos in facienda
iustitia esse debere perfectos, ut nullum habeamus omnino
peccatum. nam neque peccatum erit, si quid erit, d non diuinitus iubetur
ut non sit. cur ergo iubet, inquiunt, quod scit nullum hominum
esse facturum? hoc modo etiam dici potest, cur primis illis hominibus
iusserit, qui duo soli erant, quod sciebat eos non esse facturos. neque
enim dicendum est ideo iussisse, ut nostrum aliquis id faceret, si
illi non facerent; hoc enim, ne de illa scilicet arbore cibum sumerent,
non nisi illis solis deus iussit, quia, sicut sciebat quid iustitiae facturi non
erant, ita etiam sciebat quid iustitiae de illis erat ipse facturus. eo [*] [*]
modo ergo iubet omnibus hominibus ut non faciant ullum peccatum,
quamuis sit praescius neminem hoc inpleturum, ut, quicumque
impie ac damnabiliter eius praecepta contempserint, ipse faciat
eorum damnatione quod iustum est, quicumque autem in eius praeceptis
oboedienter et pie proficientes nec tamen omnia quae praecepit
inplentes, sicut sibi dimitti uolunt, sic aliis peccata dimiserint,
ipse faciat in eorum mundatione quod bonum est. quomodo enim
dimittenti dimittitur per dei misericordiam, si peccatum non est?
aut quomodo non uetatur per dei iustitiam, si peccatum est?