De Nuptiis et Concupiscentia (2.6)

Post haec illud nostrum posuit ubi diximus: \'haec enim
quae ab impudentibus impudenter laudatur pudenda concupiscentia
nulla esset, nisi homo ante peccasset, nuptiae uero
essent, etiamsi nemo peccasset; fieret quippe sine isto morbo
seminatio filiorum\'. huc usque ille uerba mea posuit; timuit
enim quod adiunxi: \'in corpore uitae illius, sine quo nunc
fieri non potest in corpore mortis huius\'. et hic ut meam
sententiam non finiret, sed eam quodam modo detruncaret,
illud apostoli testimonium formidauit, ubi ait: miser ego
homo, quis me liberabit de corpore mortis huius?
gratia dei per Iesum Christum dominum nostrum.
non enim erat corpus mortis huius in paradiso ante peccatum,
propter quod diximus in corpore uitae illius quae ibi erat
sine isto morbo seminationem fieri potuisse filiorum, sine quo
nunc in corpore mortis huius fieri non potest. ut autem ad
istam commemorationem humanae miseriae et diuinae gratiae
ueniret apostolus, supra dixerat: uideo aliam legem in [*] [*] [*] [*]

membris meis repugnantem legi mentis meae et captiuantem
me in lege peccati, quae est in membris meis.
post haec autem uerba exclamauit: miser ego homo, quis
me liberabit de corpore mortis huius? gratia dei per
Iesum Christum dominum nostrum. in corpore igitur
mortis huius, quale in paradiso ante peccatum fuit, profecto
non erat alia lex in membris nostris repugnans legi mentis
nostrae, quia et quando nolumus et quando non consentimus
nec ei membra nostra ut impleat quod appetit exhibemus,
habitat tamen in eis et mentem resistentem repugnantemque
sollicitat, ut ipse conflictus, etiamsi non sit damnabilis, quia
non perficit iniquitatem, sit tamen miserabilis, quia non habet
pacem. satis igitur admonuerim sic istum uerba mea uelut
refellenda sibi proponere uoluisse, ut alicubi mediis detractis
sententias interrumperet, alicubi extremis non additis decurtaret,
et cur hoc fecerit sufficienter ostenderim.