De Mendacio (13)

In qua propositione ista sunt, quae merito quaeri
possunt: utrum talis consensio pro facto habenda sit; aut
utrum consensio dicenda sit, quae non habet adprobationem;
aut utrum adprobatio sit, cum dicitur: expedit hoc pati potius
quam illud facere; et utrum recte ille fecerit turificare quam
stuprum pati; et utrum mentiendum esset potius, si ea condicio
daretur, quam turificandum. sed si talis consensio pro facto
habenda est, homicidae sunt etiam, qui occidi maluerunt quam
falsum testimonium dicere, et quod est homicidium grauius,
in se ipsos. cur enim hoc pacto non dicatur, quod ipsi se
occiderint, quia hoc elegerunt in se fieri, ne facerent quod
cogebantur? aut si grauius putatur alium occidere quam se
ipsum, quid? si haec condicio martyri proponeretur, ut, si
nollet de Christo falsum testimonium dicere atque immolare
daemonibus, ante oculos ipsius alius non quilibet homo, sed
pater eius occideretur, rogans etiam filium, ne id perseuerantia
sua fieri permitteret, nonne manifestum est illo in testimonii
fidelissimi sententia permanente solos homicidas futuros fuisse.
qui patrem eius occiderent, non illum etiam parricidam? sicut
ergo huius tanti sceleris particeps iste non esset, cum elegisset
patrem suum potius ab aliis interfici, etiam sacrilegum, cuius
anima raperetur ad poenas, quam fidem suam falso testimonio
uiolare: sic talis ille consensus non eum faceret tanti flagitii
participem, si male facere ipse nollet, quidquid alii propterea
fecissent, quia ipse non faceret. quid enim tales persecutores [*]

dicunt nisi: fac male, ne nos faciamus? qui si uere nobis
facientibus non fecissent, nec sic eis nostro scelere suffragari
deberemus. nunc uero, quando iam faciunt, cum ista [non]
dicunt, cur nobiscum potius quam soli turpes atque nocentes
sint? non enim consensus ille dicendus est, quia non adprobamus
quod faciunt, semper optantes et, quantum in nobis
est, prohibentes, ne faciant, factumque ipsorum non solum
non committentes cum eis, sed etiam quanta possumus detestatione
damnantes.