De Mendacio (11)

Quodsi quisquam putat ideo cuiquam pro alio
esse mentiendum, ut interim uiuat aut in his rebus, quas
multum diligit, non offendatur, quo possit ad aeternam ueritatem
peruenire discendo, non intellegit primo nullum esse
flagitium, quod non eadem condicione suscipere cogatur, sicut
iam superius demonstratum est, deinde ipsius doctrinae auctoritatem
intercipi et penitus interire, si eis, quos ad illam
perducere conamur, mendacio nostro persuademus aliquando
esse mentiendum. cum enim doctrina salutaris partim credendis,
partim intellegendis rebus constet nec ad ea, quae intellegenda
sunt, perueniri possit, nisi prius credenda credantur,
quomodo credendum est ei, qui putat aliquando esse mentiendum,
ne forte et tunc mentiatur, cum praecipit ut credamus?
unde enim sciri potest, utrum et tunc habeat aliquam
causam, sicut ipse putat, officiosi mendacii, existimans falsa
narratione hominem territum posse a libidine cohiberi atque
hoc modo etiam ad spiritalia se consulere mentiendo arbitretur?
quo genere admisso atque adprobato omnis omnino [*] [*]
fidei disciplina subuel-titur: qua subuersa nec ad intellegentiam
peruenitur, cui capiendae ista paruulos nutrit. atque ita
omnis doctrina ueritatis aufertur, cedens licentiosissimae
falsitati, si mendacio uelut officioso alicunde penetrandi aperitur
locus. aut enim temporalia commoda, uel propria uel
aliena, ueritati praeponit, quicumque mentitur — quo quid
fieri potest peruersius? — aut cum ueritati adipiscendae
opitulante mendacio uult facere idoneum, intercludit aditum
ueritati; nolens enim, cum mentitur, esse aptus fit, cum
uerum dicit, incertus. quamobrem aut non est credendum
bonis aut credendum est eis, quos credimus debere aliquando
mentiri, aut non est credendum bonos aliquando mentiri:
horum trium primum perniciosum est, secundum stultum;
restat ergo, ut numquam mentiantur boni.