De Gestis Pelagii (55)

Quid sibi ergo uult, quod in hac epistola ita gloriari
ausi sunt, ut non solum possibilitatem non peccandi, sed
etiam facilitatem, sicut in libro capitulorum eiusdem Pelagii
positum est, iudicantibus quattuordecim episcopis se persuasisse
iactarent, cum totiens eadem adiecta gestis atque repetita
nusquam hoc habere inueniantur? quomodo enim etiam ipsi
defensioni et responsioni Pelagii non est hoc uerbum [*] [*]

contrarium, cum et episcopus Ioliannes sic eum apud se respondisse
dixerit, ut eum uellet intellegi posse non peccare, qui uoluerit
pro salute sua laborare et agonizare, et ipse iam gestis agens
seque defendens proprio labore et dei gratia dixerit hominem
posse esse sine peccato? quomodo ergo facile fit, si
laboratur ut fiat? puto enim omnem sensum hominum nobiscum
agnoscere, quod ubi labor est, facilitas non est et tamen
epistola carnalis uentositatis et elationis uolat et gestorum
tarditate procurata celeritate praecedens in manus hominum
praeuolat, ut quattuordecim episcopis orientalibus placuisse
dicatur non solum posse esse hominem sine peccato et dei
mandata custodire, sed et facile custodire nec nominato
deo iuuante, sed tantum (si uelit\': ut uidelicet tacita, pro
qua uehementissime pugnabatur, diuina gratia restet, ut sola
in epistola legatur infelix et se ipsam decipiens uelut uictrix
humana superbia, quasi non hoc se dixerit * culpasse Iohannes
episcopus et uelut giganteos montes aduersus supereminentiam
gratiae caelestis structos tribus diuinorum testimoniorum
tamquam fulminum ictibus deiecisse aut uero cum illo etiam
ceteri episcopi iudices uel mente uel ipsis auribus ferrent
Pelagium dicentem \'posse quidem hominem sine peccato esse
et dei mandata custodire, si uelit, diximus), nisi continuo
sequeretur: \'hanc enim possibilitatem deus illi dedit\' — quod
nesciebant illi eum dicere de natura, non de illa, quam in
apostolica praedicatione nouerant, gratia — ac deinde [*] [*]
coniungeret: non autem diximus, quod inueniatur aliquis ab infantia
usque ad senectam qui numquam peccauerit, sed quoniam a
peccatis conuersus proprio labore et dei gratia possit esse
sine peccato\'. quod etiam sua sententia declararunt dicentes
eum recte respondisse hominem cum adiutorio dei et gratia
posse esse sine peccato, quid aliud metuentes, nisi ne hoc
negando non possibilitati hominis, sed ipsi dei gratiae facere
uiderentur iniuriam? nec tamen definitum est, quando fiat
homo sine peccato, quod fieri posse adiuuante dei gratia iudicatum
est, non est, inquam, definitum, utrum in hac carne
concupiscente aduersus spiritum fuerit uel sit uel futurus sit
aliquis iam ratione utens et uoluntatis arbitrio, siue in ista
frequentia hominum siue in solitudine monachorum, cui non
sit iam necessarium non propter alios, sed etiam propter se
ipsum dicere in oratione: dimitte nobis debita nostra, an
uero tunc perficiatur hoc donum, quando similes ei erimus,
quando uidebimus eum sicuti est, quando dicetur non a
pugnantibus: uideo aliam legem in membris meis repugnantem
legi mentis meae, sed a triumphantibus: ubi
est, mors, uictoria tua? ubi est, mors, aculens tuus?
quod non inter catholicos et haereticos, sed inter ipsos catholicos
fortasse pacifice requirendum est.