De Gestis Pelagii (53)

In ipsa quoque subscriptione quod posui, ut
domino placeat, magis hoc esse significaui in eius gratia quam
in sola hominis uoluntate, quando id nec hortatus sum nec
praecepi nec docui, sed optaui. quemadmodum uero si hortarer
aut praeciperem uel docerem, pertinere hoc et ad liberum
arbitrium demonstrarem nec tamen dei gratiae derogarem,
ita, quia optaui, dei quidem commendaui gratiam, non tamen
arbitrium uoluntatis extinxi. ut quid ergo in hoc iudicio protulit
hanc epistolam, secundum quam, si ab initio sapuisset,
nullo modo fortassis licet a bonis fratribus, sed tamen peruersitate
disputationum eius offensis ad episcopale iudicium
uocaretur? porro autem sicut ego rationem de hac mea epistola
reddidi, ita de suis, si esset necesse, redderent quorum allegauit
dicentes uel quid putauerint uel quid ignorauerint uel
qua ratione scripserint. proinde Pelagius, de quorumlibet
sanctorum amicitia se iactauerit, quorumlibet de suis laudibus
litteras legerit, quaelibet purgationis suae gesta protulerit,
nisi ea, quae contra dei gratiam, qua uocamur et iustificamur,
posuisse in libris suis idoneorum testium fide probatur, confessus
anathematizauerit ac deinde contra haec ipsa scripserit
et disputauerit, nequaquam his, quibus plenius notus est, uidebitur
esse correctus.