De Gestis Pelagii (51)

Et ego quidem in epistola mea, quam protulit,
non solum ab eius laudibus temperaui, sed etiam, quantum
potui, sine ullius commotione quaestionis de dei gratia recte
sapere admonui. dixi eum quippe in salutatione dominum.
quod epistolari more etiam non christianis quibusdam scribere
solemus neque id mendaciter, quoniam omnibus ad salutem.
quae in Christo est, consequendam debemus quodam modo
liberam seruitutem. dixi dilectissimum, quod et nunc dico et
si iratus fuerit, adhuc dicam, quoniam nisi erga eum dilectionem
tenuero, illo irascente ipse mihi magis nocebo. dixi
desiderantissimum, quoniam ualde cupiebam cum praesente
aliquid colloqui; iam enim audieram contra gratiam, qua
iustificamur, quando hinc aliqua commemoratio fieret, aperta
eum contentione conari. denique litterarum ipsarum breuis [*]
textus hoc indicat; nam cum egissem gratias. quod me scriptis
suis exhilarasset certum faciendo de sua salute ac suorum.
quos utique si correctos uolumus, etiam corporali salute
saluos uelle debemus, mox ei bona optaui a domino retribui
non ad salutem corporis pertinentia, sed ea potius, quae
putabat esse uel forte adhuc putat in solo arbitrio uoluntatis
et propria potestate posita, simul optans et propter hoc uitam
aeternam. deinde quia litteris suis, quibus respondebam, talia
quaedam in me bona multum benigneque laudauerat, etiam
ibi petiui ab eo, ut pro me oraret, quo potius a domino talis
fierem, qualem me esse iam crederet, ut eum sic admonerem,
contra quod ille sapiebat, ipsam quoque iustitiam, quam in
Ille laudandam putauerat, non esse uolentis neque currentis,
sed miserentis dei. hoc est totum, quod breuis illa
epistola mea continet eaque intentione dictata est; nam ita se
habet.