De Gestis Pelagii (50)

At nunc si Pelagius deum cogitat, si non est ingratus
eius misericordiae, qui eum ad episcoporum iudicium propterea
perduxit, ut haec anathemata defendere postea non auderet
iamque detestanda et abicienda cognosceret, gratius accipiet
litteras nostras, quando expresso nomine ulcus sanandum [*]

potius aperimus, quam illas, ubi, cum dolorem facere timeremus,
tumorem, quod nos paenitet, augebamus. si autem
mihi fuerit iratus, quam inique irascatur attendat et, ut uincat
iram, tandem aliquando dei postulet gratiam, quam in hoc
iudicio confessus est singulis nostris actibus necessariam, ut
ueram consequatur illo adiuuante uictoriam. quid enim ei
prosunt tantae eius laudes in epistolis epis.coporum, quas pro
se commemorandas uel etiam legendas atque allegandas putauit?
quasi eum haec peruersa sentire omnes qui uehementes et
quodam modo ardentes ad bonam uitam exhortationes eius
audiebant facile scire potuerant.