De Fide et Operibus (45)

Quamquam si illo loco legem pro fide accipi uolunt,
quod nimis inportunum et absurdum est, etiam hinc apertissimam
possunt legere sententiam apostoli Petri, qui cum
loqueretur de his, qui in occasionem carnis acceperant et in
uelamentum malitiae, quod scriptum est, nos ad nouum
testamentum pertinentes non ancillae filios esse, sed [*] [*]

liberae, qua libertate Christus nos liberauit, et
putauerant hoc esse libere uiuere, ut tamquam de tanta
redemptione securi, quidquid liberet, licere sibi arbitrarentur,
non intuentes, quod dictum est: uos in libertatem uocati
estis, fratres; tantum ne libertatem in occasionem
carnis detis. unde et ipse Petrus dicit: liberi, non
sicut uelamentum malitiae habentes libertatem,
ait de illis et in secunda epistula sua: hi sunt fontes
sicci etnebulae a turbine exagitatae, quibus caligo
tenebrarum reseruata est. superba enim uanitatis
loquentes inliciunt in concupiscentiis carnis inpudicitiae
eos qui paululum effuge-runt, in errore
conuersati, libertatem illis promittentes, cum ipsi
serui sint corruptionis. a quo enim quis deuictus
est, huic et seruus addictus est. si enim refugientes
coinquinationes mundi in agnitionem domini
nostri et conseruatoris Iesu Christi his rursus
inplexi superantur, facta sunt illis posteriora deteriora
prioribus. melius enim erat illis non cognoscere
uiam iustitiae quam cognoscentes retrorsum
reflecti a tradito sibi sancto mandato.
contigit enim illis res ueri prouerbii: canis reuersus
ad uomitum suum et: sus lota in uolutabris
ceni. quid adhuc promittitur contra istam manifestissimam
ueritatem condicio melior his, qui cognouerunt uiam iustitiae,
hoc est dominum Christum, et perdite uiuunt, quam si omnino [*] [*]
non cognouissentόt, cum apertissime dicatur: melius erat
illis non cognoscere uiam iustitiae quam cognoscentibus
retrorsum reflecti a tradito sibi sancto
mandato?