De Fide et Operibus (42)

Nec de his igitur uerbis mitior ulla condicio
promittenda est sic in deum credere uolentibus, ut permaneant
in perditis moribus, multo minus de illis, ubi apostolus
ait: qui sine lege peccauerunt, sine lege peribunt;
qui autem in lege peccauerunt, per legem iudicabuntur,
tamquam hoc loco aliquid distet inter perire et
iudicari, cum alio uerbo hoc idem significatum sit. solent enim
scripturae etiam iudicium pro aeterna damnatione ponere, sicut
in euangelio dominus loquitur: ueniet hora, in qua omnes
qui sunt in monumentis audi ant uocem eius; et precedent
qui bene fecerunt in resurrectionem uitae;
qui autem male egerunt in resurrectionem iudicii.
neque hic dictum est (hoc qui crediderunt, illud autem qui
non crediderunt\', sed: hoc illi qui bene egerunt, illud
qui male egerunt. inseparabilis est quippe bona uita a
fide, quae per dilectionem operatur; immo uero ea
ipsa est bona uita. uidemus itaque resurrectionem iudicii
dixisse dominum pro resurrectione damnationis aeternae, de
omnibus quippe resurrecturis — ubi procul dubio erunt etiam [*] [*]
hi, qui omnino non credunt; neque enim ipsi non sunt in
monumentis — duas partes fecit, alios in resurrectionem
uitae, alios in resurrectionem iudicii resurrecturos esse declarans.