De Fide et Operibus (41)

Hoc itaque prodest in deum recta fide credere, deum
colere, deum nosse, ut bene uiuendi ab illo sit nobis auxilium
et, si peccauerimus, ab illo indulgentiam mereamur, non in
factis quae odit securi perseuerantes, sed ab eis recedentes
eique dicentes: ego dixi, domine, miserere mei; sana
animam meam, quoniam peccaui tibi, quod non habent,
cui dicant, qui non in eum credunt; et frustra dicunt qui
cum tam longe ab illo sint, a gratia mediatoris alieni sunt.
hinc illa uerba sunt in libro Sapientiae, quae nescio quomodo
intellegit perniciosa securitas: et si peccauerimus, tui
sumus, quoniam scilicet bonum et magnum dominum habemus,
qui et uelit atque possit paenitentium peccata sanare, non
qui minime audeat permanentes in malignitate disperdere,
denique cum dixisset \'tui sumus\', addidit: scientes potentiam
tuam, utique potentiam, cui se subtrahere nequeat aut
occultare peccator. ideoque secutus adiunxit: non peccabimus
autem, scientes quoniam tui-sumus deputati.
quis enim digne cogitans habitationem apud deum, in qua
omnes praedestinatione sunt deputati, qui secundum propositum
uocati sunt, non enitatur ita uiuere, ut tali habitationi [*] [*]

congruat? quod ergo et Iohannes dicit: haec scripsi uobis,
ut non peccetis. et si quis pecccauerit, aduocatum
habemus ad patrem, Iesum Christum iustum; et
ipse est exoratio pro peccatis nostris, non id agit,
ut cum securitate peccemus, sed ut recedentes a peccato, si
quod admissum est, propter illum aduocatum, quem non habent
infideles, minime de indulgentia desperemus.