De Fide et Operibus (20)

Quid ipse dominus, ut alia omittam, cum ab eo diues
ille quaereret, quid boni faceret, ut uitam aeternam consequeretur,
recolant quid responderit. si uis uenire, inquit,
ad uitam, serua mandata. ait ille: quae? tunc dominus
commemorauit praecepta legis: non occides, non moechaberis
et cetera. ubi cum ille respondisset haec se fecisse
a iuuentute sua, addidit etiam perfectionis praeceptum, ut
uenditis suis omnibus et in pauperum elemosynas erogatis
haberet thesaurum in caelo et eundem dominum sequeretur.
uideant igitur non ei dictum esse, ut crederet et baptizaretur
— quo solo adiutorio putant isti uenire hominem ad uitam —
sed morum praecepta homini data, quae utique sine fide
custodiri obseruarique non possunt. nec tamen quia hic de
insinuanda fide dominus uidetur tacuisse, praescribimus nos
atque contendimus morum tantummodo praecepta dicenda esse
hominibus ad uitam peruenire cupientibus. utraque enim
mutuo conexa sunt, sicut ante dixi, quia neque dilectio dei
potest esse in homine, qui non diligit proximum, nec dilectio
proximi, qui non diligit deum. et ideo aliquando alterum sine
altero, siue illud siue illud, pro plena doctrina inuenitur [*] [*]