De Fide et Operibus (17)

At enim populus Israhel primum per mare rubrum
ductus est, quo significatur baptismus, et postea legem accepit,
ubi disceret, quemadmodum uiueret. cur ergo [*] [*]
baptizandis uel symbolum tradimus reddendumque poscimus? nihil
enim tale factum est erga illos, quos per mare rubrum deus
ab Aegyptiis liberauit. si autem recte intellegunt hoc significari
praecedentibus mysteriis de sanguine ouis postibus inlito
et de azymis sinceritatis et ueritatis, cur non etiam illud
consequenter intellegunt ipsam ab Aegyptiis separationem
significare discessionem a peccatis, quam baptizandi profitentur?
ad hoc enim pertinet, quod a Petro dictum est: agite
paenitentiam, et baptizetur unusquisque uestrum
in nomine domini nostri Iesu Christi, tamquam
diceret: recedite ab Aegypto et per mare rubrum transite.
unde et in epistula, quae ad Hebraeos inscribitur, cum eorum
qui baptizantur commemorarentur initia, posita est ibi paenitentia
a mortuis operibus. sic enim dicit: ideo remittentes
initii Christi uerbum in consummationem respiciamus,
non iterum iacientes fundamentum paenitentiae
a mortuis operibus et fidei in deum, lauacri
doctrinae, inpositionis manuum, resurrectionis
etiam mortuorum et iudicii aeterni. haec igitur
omnia pertinere ad initia neophytorum satis aperteque scriptura
testatur. quid est autem a mortuis operibus paenitentia nisi
ab his, quae oportet mortificari, ut uiuamus? quae si adulteria
fornicationesque non sunt, quid iam inter opera mortua nominandum
est? sic autem non sufficit professio recessionis a
talibus, nisi etiam lauacro regenerationis cuncta praeterita, [*] [*]
quae uelut persequuntur, peccata deleantur, sicut non sufficit
Israhelitis recedere ab Aegypto, nisi ea quae insequebatur
hostium multitudo eiusdem maris fluctibus interiret, qui dei
populo transituro liberandoque patuerunt. qui ergo profitetur
ab adulterio se nolle mutare, quomodo per mare rubrum
ducetur, cum ab Aegypto adhuc recuset abscedere? deinde
non adtendunt in ea lege, quae post transitum maris rubri
illi populo data est, primum esse praeceptum: non erunt
tibi dii alii praeter me. non facies tibi idola
neque ullum simulacrum, quaecumque in caelo
sunt sursum et quaecumque in terra deorsum et
quaecumque in aqua et sub terra. non adorabis
ea neque serui eis, et cetera ad hoc praeceptum pertinentia.
adfirment itaque isti, si uolunt, contra ipsam suam
adsertionem etiam de unius dei cultu cauendaque idololatria
non adhuc baptizandis, sed iam baptizatis esse praedicandum
et non iam dicant eis, qui baptismum percepturi sunt, fidem
tantum quae in deo est intimandam et post eius sacramenti
perceptionem de moribus uitae tamquam de secundo praecepto
eos quod ad dilectionem proximi pertinet instruendos. utrumque
enim lex continet, quam post mare rubrum tamquam
post baptismum populus accepit; nec ita facta est distributio
praeceptorum, ut ante illius maris transitum de cauenda
idololatria plebs doceretur et, posteaquam transierunt, audiret
honorandum patrem et matrem, non moechandum, non [*] [*]
occidendum et cetera bonae atque innocentis conuersationis humanae.