De bono coniugali (19)

Quotquot ergo nunc sunt, quibus dicitur: si se
non continent, nubant, non conparandae sunt tunc etiam
nubentibus sanctis. ipsae quidem nuptiae in omnibus gentibus
eadem sunt filiorum procreandorum causa, qui qualeslibet
postea fuerint, ad hoc tamen institutae sunt nuptiae, ut
ordinate honesteque nascantur. sed homines, qui se non continent,
tamquam ascendunt in nuptias gradu honestatis; qui
autem se sine dubio continerent, si hoc illius temporis ratio
permisisset, quodam modo descenderunt in nuptias gradu
pietatis. ac per hoc quamuis utrorumque nuptiae, in quantum
nuptiae sunt, quia procreandi causa sunt, aequaliter bonae
sint, hi tamen homines coniugati illis hominibus coniugatis
non sunt conparandi. habent enim isti, quod illis propter
honestatem nuptiarum, quamuis ad nuptias non pertineat,
secundum ueniam concedatur, id est progressum illum, qui
excedit generandi necessitatem, quod illi non habent. sed
neque hi, si qui forte nunc inueniuntur, qui non quaerunt in
conubio nec appetunt, nisi propter quod institutae sunt nuptiae,
\'coaequari possunt illis hominibus. in istis enim carnale est [*] [*]
ipsum desiderium filiorum, in illis autem spiritale erat, quia
sacramento illius temporis congruebat. nunc quippe nullus
pietate perfectus filios habere nisi spiritaliter quaerit; tunc
uero ipsius pietatis erat operatio etiam carnaliter filios propagare,
quia illius populi generatio nuntia futurorum erat et
ad dispensationem propheticam pertinebat.