De Beata Vita (14-15)

Tum ego ita rem posui: Si manifestum est, inquam, beatum
non esse, qui quod uult non habet — quod paulo ante ratio demonstrauit
— nemo autem quaerit, quod inuenire non uult, et quaerunt illi
semper ueritatem — uolunt ergo inuenire, uolunt igitur habere inuentionem
ueritatis — at non inueniunt, sequitur eos non habere quod
uolunt, et ex eo sequitur etiam beatos non esse. at nemo sapiens
nisi beatus: sapiens igitur Academicus non est. - Hic repente illi
quasi totum rapientes exclamauerunt. sed Licentius adtentius et
cautius aduertens timuit adsensionem atque subiecit: Rapui quidem
uobiscum, si quidem exclamaui illa conclusione commotus. sed
nihil hinc admittam in uiscera et partem meam seruabo Alypio; nam
aut simul eam mecum lambet aut admonebit, cur non oporteat adtingere.
— Dulcia, inquam, magis metuere Nauigius deberet splene
uitioso. — Hic ille arridens: Plane me, inquit, talia sanabunt. nam
nescio quo modo contortum hoc et aculeatum, quod posuisti, ut ait
ille de melle Hymetio, acriter dulce est nihilque inflat uiscera. quare
totum etiam palato aliquantum remorso tamen, ut possum, libentissime
in medullas traicio. non enim uideo, quomodo redargui possit
ista conclusio. — Prorsus nullo modo potest, inquit Trygetius;
quare gaudeo iam diu cum illis me inimicitias suscepisse. nam
qua nescio inpellente natura uel, ut uerius dicam, deo etiam nesciens,
quomodo refellendi essent, tamen eis nimis aduersabar.

Hic Licentius: Ego, inquit, illos nondum desero. — Ergo,
ait Trygetius, dissentis a nobis? — Numquidnam, ille inquit, uos
ab Alypio dissentitis? — Cui ego: Non dubito, inquam, quin, si [*] [*]