Contra Partem Donati Post Gesta (49-51)

Nam testimonia scripturarum, quibus adseruimus ecclesiam
cui communicamus ab Hierusalem coeptam toto terrarum
orbe diffundi, tamquam omnino dicta non fuerint, praeterierunt
magna mole diuinae auctoritatis oppressi. item quod in nostro
mandato positum est de beato Cypriano, qui tolerandos potius
in ecclesia malos quam propter eos ecclesiam deserendam et
praecepto admonuit et suo confirmauit exemplo, attingere
omnino non ausi sunt, credo intellegentes, quod, Cypriani
auctoritatem si in aliquo scripto eius labefactare temptarent,
faterentur etiam nos recte auctoritati eius non cedere in eo,
quod de iterando baptismo solent eius placita uel decreta
proferre. quam(quam) nec ipsam de baptismo Cypriani sententiam
aperte commemorare uoluerunt, scientes etiam illic,
si facerent, se offensuros esse naufragium, quoniam Cyprianus
non reliquit unitatem et cum eis in illa permansit, qui de hac
re diuersa senserunt. unde aut tunc ecclesia perisse dicenda
est et non fuit iam, ex qua nasceretur Donatus illorum, aut
si, quod uerum est, permansit ecclesia, non in ea contaminant
mali bonos, sicut Cyprianus etiam iudicauit, qui cum diuersa
sentientibus in eadem uniuersitate permansit. ac per hoc isti
se detestando sacrilegio schismatis induerunt, qui propter
nescio quorum crimina non probata, etiamsi uera essent, nullo [*] [*]

Illud etiam, quod in causa Maximianistarum ipsi quoque
suo iudicio declararunt, nec propter malos unitatem deserendam,
qui Maximiani socios a Maximiano dixerunt non fuisse
pollutos et eos inde quos damnauerunt in honore integro susceperunt
et baptismum Christi licet foris ab ecclesia datum
agnoscendum potius quam destruendum esse monstrarunt, cum
a Feliciano in schismate baptizatos et cum illo postea receptos
iterum baptizare non ausi sunt, etiam hoc ergo cum in nostro
mandato legerent, tacendum potius et praetereundum quam
ulla contradictione refricandum esse censuerunt. causam etiam
Caeciliani a causa ecclesiae in nostro mandato distinctam et
tamen etiam ipsam omni ex parte defensam respondendo prorsus
non attigerunt. quis ergo eos illi mandato nostro respondisse
arbitretur, quando contra haec omnia nullum uerbum
facere nec saltem qualiscumque responsionis obumbratione
conati sunt? quod autem uisi sunt respondere, legat qui uo-
luerit et iudicet eidem ipsi mandato nostro conferens litteras
eorum praeter responsionem quam continuo reddidimus, qua
omnia uanitatis eorum machinamenta subuersa sunt.