Contra Mendacium (9)

Cum igitur blasphemare deum doceamus nostros, ut eos
Priscillianistae credant suos, uideamus, quid mali dicant ipsi,
quando propterea mentiuntur, ut eos nostros esse credamus.
anathematizant Priscillianum et ad nostrum arbitrium detestantur;
dicunt animam creaturam dei esse, non partem; exsecrantur
Priscillianistarum falsa martyria; catholicos episcopos, a
quibus illa haeresis nudata, oppugnata, prostrata est, magnis
efferunt laudibus et cetera huius modi. ecce ipsi uera dicunt,
quando mentiuntur, non quo simul possit hoc ipsum uerum
esse, quod mendacium est, sed in alio quando mentiuntur,
in alio uera dicunt; quando enim nostros se esse mentiuntur,
de fide catholica uera dicunt. ac per hoc ipsi, ne Priscillianistae
inueniantur, loquuntur mendaciter uera; nos autem, ut
eos inueniamus, non solum mendaciter loquimur, ut ad illos
pertinere credamur, sed etiam falsa loquimur, quae ad illorum [*] [*] [*] [*]

errorem pertinere cognouimus. itaque illi quando nostri putari
uolunt, et falsum est ex parte et uerum est ex parte, quod
dicunt — falsum est enim eos nostros esse, uerum est autem
animam partem dei non esse — nos uero quando ad eos
pertinere putari uolumus, falsum est utrumque, quod dicimus,
et Priscillianistas nos esse et animam partem dei esse. itaque
illi deum laudant, non blasphemant, quando se occultant; et
quando se non occultant, sed sua proferunt, blasphemare se
nesciunt. ideo si ad fidem catholicam conuertantur, consolantur
semet ipsos, quia possunt dicere, quod apostolus, qui
cum inter cetera dixisset: prius fui blasphemus, misericordiam,
inquit, consecutus sum, quia ignorans feci.
nos contra, ut se nobis aperiant, si hoc quasi iustum mendacium
fallendis eis capiendisque proferimus, profecto et ad
blasphematores Priscillianistas pertinere nos dicimus et, ut
nobis credant, sine excusatione ignorantiae blasphemamus.
neque enim catholicus, qui blasphemando uult haereticus
credi, potest dicere: ignorans feci.