Contra Mendacium (8)

Sed nunc aduerte, quam tolerabilius Priscillianistae
in nostra comparatione mentiantur, quando ae fallaciter loqui
sciunt, quos nostro mendacio liberandos putamus ab eis falsis,
in quibus errando falluntur. Priscillianista dicit, quod anima
sit pars dei et eiusdem cuius est ille naturae atque substantiae.
magna haec est et detestanda blasphemia. sequitur enim, ut
dei natura captiuetur, decipiatur, fallatur, conturbetur atque [*]
turpetur, damnetur atque crucietur. at si hoc et ille dicit,
qui de tanto malo liberare cupit hominem per mendacium,
uideamus, quid intersit inter utrumque blasphemum. plurimum
inquis; nam hoc Priscillianista dicit ita etiam credens, catholicus
autem non ita credens, quamuis ita loquens. ille ergo
blasphemat nesciens, iste autem sciens; ille contra scientiam,
iste contra conscientiam; ille habet caecitatem falsa sentiendi, sed
in eis habet saltem uoluntatem uera dicendi; iste latens
uidet uera et uolens loquitur falsa. sed ille, inquies, hoc
docet, ut erroris sui faciat furorisque participes; iste autem
hoc dicit, ut ab illo errore ac furore liberet homines. iam
quidem supra ostendi, quantum et hoc noceat, quod creditur
profuturum; uerum interim si appendamus in his duobus
mala praesentia — quoniam futura bona, quae catholicus de
corrigendo haeretico inquirit, incerta sunt — quis peccat
grauius: utrum qui hominem decipit nesciens, an qui deum
blasphemat sciens? profecto quid sit peius intellegit, qui
homini deum sollicita pietate praeponit. huc accedit, quia.
si blasphemandus est deus, ut ad eum laudandum homines
adducamus, procul dubio non solum ad laudandum, uerum
etiam ad blasphemandum deum exemplo et doctrina nostra
homines inuitamus, quoniam quos ad dei laudes per dei
blasphemias molimur adducere, utique si adduxerimus, non
solum laudare discent, uerum etiam blasphemare. haec illis
beneficia conferimus, quos non ignoranter, sed scienter [*]
blasphemando ab haereticis liberamus. et cum apostolus homines
tradiderit etiam ipsi satanae, ut discerent non blasphemare,
nos conamur homines eruere satanae, ut discant
non per ignorantiam, sed per scientiam blasphemare, nobisque
ipsis, magistris eorum, hoc tam magnum inportamus exitium,
ut propter haereticos capiendos prius efficiamur, quod certum
est, dei blasphematores, quo possimus propter eos, quod incertum
est, liberandos ueritatis eius esse doctores?