Contra Mendacium (38)

Sed agit partes suas infirmitas et causam uincibilem
fauentibus turbis se habere proclamat, ubi contradicit
et dicit: quomodo apud homines, qui procul dubio, si fallantur,
auertuntur a pernicie uel aliena uel sua, periclitantibus
subuenitur hominibus, si nos humanus ad mentiendum non
inclinet affectus? si patienter me audiat turba mortalitatis,
turba infirmitatis, respondebo aliquid pro negotio ueritatis.
certe pia, uera, sancta castitas nonnisi ex ueritate est: et
quisquis aduersus eam facit, profecto aduersus ueritatem
facit. cur ergo et, si non possit aliter periclitantibus subueniri,
non committo stuprum, quod ideo. est contrarium
ueritati, quia contrarium est castitati, et ut periclitantibus
subueniatur, loquor mendacium, quod ipsi apertissime est
contrarium ueritati? quid nos tantum promeruit castitas et
offendit ueritas? cum omnis ex ueritate sit castitas et sit
non corporis, sed mentis castitas ueritas atque in mente
habitet etiam corporis castitas. postremo, quod et paulo
ante dixi et iterum dico, quisquis mihi pro persuadendo [*] [*]
et defendendo ullo mendacio contradicit, quid dicit, si uerum
non dicit? si autem propterea est audiendus, quoniam uerum
dicit, quomodo me uult facere uerum dicendo mendacem?
quomodo mendacium patronam sibi adhibet ueritatem? an
aduersario suo uincit, ut a se ipsa uincatur? quis hanc absurditatem
ferat? nullo modo igitur dixerimus eos, qui asserunt
aliquando esse mentiendum, id asserendo esse ueraces,
ne, quod est absurdissimum et stultissimum credere, ueritas
nos doceat esse mendaces. quale est enim, ut esse adulterandum
nemo discat a castitate, deum offendendum nemo discat
a pietate, cuiquam nocendum nemo discat a benignitate et
esse mentiendum discamus a ueritate? porro si hoc non docet
ueritas, non est uerum; si non est uerum, non est discendum;
si non est discendum, numquam est igitur mentiendum.