Contra Mendacium (39)

Sed perfectorum est, ait aliquis, solidus cibus.
multa enim secundum ueniam relaxantur infirmitati, quamuis
sincerissimae nequaquam placeant ueritati. dicat hoc quisquis
non metuit, quae consequentia metuenda sunt, si fuerint
aliquo modo aliqua permissa mendacia. nullo modo tamen in
tantum sunt permittenda conscendere, ut ad periuria blasphemiasque
perueniant; nec aliquam causam prorsus oportet
obtendi, cur debeat peierari uel, quod est execrabilius, cur
deus debeat blasphemari. non enim quia per mendacium
blasphematur, ideo non blasphematur. potest quippe hoc
modo dici non peierari, quia per mendacium peieratur. quis [*] [*]

enim per ueritatem possit esse periurus? sic etiam per ueritatem
nullus potest esse blasphemus. sane mitius falsum iurat, qui
falsum nescit esse et uerum putat esse quod iurat: sicut et
Saulus excusabilius blasphemauit, quia ignorans fecit. ideo
autem peius est blasphemare quam peierare, quoniam peierando
falsae rei adhibetur testis deus, blasphemando autem
de ipso falsa dicuntur deo. tanto est autem quisque inexcusabilior
siue periurus siue blasphemus, quanto magis ea, quae
peierando uel blasphemando asserunt, falsa nouerunt esse uel
credunt. quisquis itaque dicit pro periclitantis hominis temporali
salute uel uita esse mentiendum, nimis ipse ab itinere
exorbitat aeternae salutis et uitae, si dicit in ea causa etiam
iurandum per deum uel etiam blasphemandum deum.