Contra Litteras Petiliani (3.4)

Has certe similitudines euangelicas recognoscitis
ad quid aliud datas, nisi ut nemo glorietur in homine et ne
quis pro altero inflatus aduersus alterum diuidatur, dicens:
ego sum Pauli, cum utique non Paulus crucifixus sit pro
uobis nec in nomine Pauli, quanto minus in nomine Caeciliani
uel cuiusquam nostrum baptizati sitis, ut discatis, quamdiu
palea cum frumento trituratur, quamdiu pisces mali cum bonis [*] [*]
intra retia dominica natant, ante tempus uentilationis tolerare
potius propter bonos commixtionem malorum quam uiolare propter
malos caritatem bonorum. haec quippe commixtio non
aeterna sed temporalis, nec spiritalis sed corporalis est. in
qua non errabunt angeli, quando colligent malos de medio
iustorum, et mittent in caminum ignis ardentis. nouit
enim dominus qui sunt eius, et si ab iniquis ad tempus
corporaliter non potest, recedat tamen ab ipsa iniquitate
omnis qui nominat nomen domini. licet enim a malis
interim uita, moribus, corde ac uoluntate separari atque discedere,
quae separatio semper oportet custodiatur. corporalis
autem separatio ad saeculi finem fidenter patienter fortiter
expectetur, propter quam expectationem dictum est: sustine
dominum, uiriliter age; confortetur cor tuum et
s 1.1 s ti n e dominum. maxima quippe palma tolerantiae est
inter subintroductos falsos fratres sua quaerentes, non quae
Iesu Christi, dilectionem non sua quaerentium, sed quae Iesu
Christi, nulla turbulenta et temeraria dissensione turbare nec
unitatem sagenae dominicae ex omni piscium genere congregantis,
dum ad litus, id est ad finem saeculi ducitur, superbe
nefaria contentione disrumpere, cum se putat quisque aliquid
esse dum nihil sit, atque ita se ipsum seducit et sufficere uult
ad populorum christianorum separationem suum uel suorum
iudicium, qui malos quosdam communione sacramentorum
christianae religionis indignos se apertissime nosse dicunt, de
quibus tamen quidquid nosse se dicunt uniuersae ecclesiae,
quae per omnes gentes sicut est praedicta diffunditur, persuadere
non possunt. et cum istorum quasi quos nouerunt refugiunt
communionem, illius deserunt unitatem, cum potius
deberent, si esset in eis caritas omnia sufferens, ne se a bonis [*] [*]
diuiderent, quos in omnibus gentibus aliena mala docere non
poterant, ipsi in una gente tolerare quod nouerant. unde etiam
non discussa causa, in qua documentis grauissimis conuincuntur
calumniati innocentibus, probabilius creditur traditionis
crimina falsa finxisse, qui non dubitauerunt longe sceleratius
crimen nefariae diuisionis admittere, quia, etsi uerum esset
quidquid de traditione iactarunt, tamen consortium chriatianorum,
quos usque ad extrema terrae diuina scriptura commendat,
propter hoc quod ipsi scierunt, illi autem nescierunt,
relinquere nullo modo debuerunt.