Contra Litteras Petiliani (3.5)

Neque hoc ideo dixerim, ut neglegatur ecclesiastica
disciplina, ut permittatur quisque facere quod uelit sine ulla
correptione et quadam medicinali uindicta et terribili lenitate
et caritatis seueritate. nam ubi erit illud apostoli: corripite
inquietos, consolamini pusillanimes, suscipite infirmos,
patientes estote ad omnes. uidete ne quis
malum pro malo alicui reddat? cum hoc utique subiecit:
uidete ne quis malum pro malo alicui reddat,
satis ostendit non esse mali pro malo redditionem corripere
inquietos, quamuis pro culpa inquietudinis reddatur poena
correptionis. non ergo malum est correptionis poena, cum
sit malum culpa; neque enim ferrum est inimici uulnerantis,
sed medici secantis. fiunt ista in ecclesia et ille spiritus
interioris lenitatis ardet zelo dei, ne uirgo casta uni uiro
desponsata Christo in aliquibus suis membris, sicut Eua seducta
est serpentis astutia, corrumpatur a castitate quae
est in Christo. uerumtamen absit a seruis patris familias,
ut immemores sint praecepti domini sui et sic aduersus zizaniorum
multitudinem flagrantia sanctae indignationis ignescant,
ut, cum ea uolunt ante tempus colligere, simul eradicetur
et triticum. cuius peccati isti rei tenerentur, etiamsi uera [*] [*]
crimina traditoribus quos insimulabant se obiecisse monstrarent,
quoniam simul non solum ab iniquis, quorum societatem uelut
euitabant, sed etiam a bonis fidelibus in omnibus gentibus
constitutis, quibus ea quae se nosse dicebant probare non
poterant, impia praesumptione separati sunt secumque multos,
apud quos aliqua auctoritate praeualebant et qui minus intellegere
poterant unitatem ecclesiae toto orbe diffusae pro alienis
peccatis nullo modo esse deserendam, traxerunt in eandem
perniciem, ut, etiamsi ipsi scirent uera crimina quibusdam se
obicere, eo modo periret infirmus in eorum scientia, propter
quem Christus mortuus est, dum offensus malis alienis
interimebat in se bonum pacis quod habebat cum fratribus
bonis, qui partim talia non audierant, partim non discussa et
non probata temere credere formidauerant, partim iudicibus
ecclesiasticis, ad quos trans mare tota causa perducta est,.
qualiacumque illa essent, pacifica humilitate reliquerant.