Contra Litteras Petiliani (3.3)

Audite ergo, quicumque maledicta legistis quae in
me iratior quam consideratior Petilianus euomuit. prius uos
apostolicis uerbis alloquar, quae certe, qualiscumque ipse
sim, uera sunt: sic nos existimet homo quasi [*] [*]
ministros Christi et dispensatores mysteriorum dei.
\'hic iam quaeritur inter dispensatores ut fidelis
quis inueniatur. mihi autem minimo est ut a uobis
iudicer autab humano die; sed neque ego me ipsum
iudico. iam quod sequitur etsi mihi non audeo coaptare, ut
dicam: nihil enim mihi conscius sum, fidenter tamen
in conspectu dei dico: nihil eorum, quibus Petilianus tempus
uitae meae, posteaquam in Christo baptizatus sum, criminatus
est, mihi conscius sum. nec tamen in hoc iustificatus
sum; qui autem diiudicat me dominus est. itaque
nolite ante tempus quicquam iudicare, donec ueniat
dominus et illuminet abscondita tenebrarum
et manifestabit cogitationes cordis; et tunc laus
erit unicuique a deo. haec autem, fratres, transfiguraui
in me, ne supra quam scriptum est unus
pro altero infletur aduersus alterum. itaque nemo
glorietur in homine; omnia uestra sunt, uos autem
Christi, Christus uero dei. iterum dico: nemo glorietur
in homine, saepius repeto: nemo glorietur in homine.
si quid in nobis laudabile aduertitis, ad illius laudem
referte, a quo est omne datum optimum et omne donum
perfectum; desursum est enim, descendens a
patre luminum, apud quem non est immutatio nec
momenti obumbratio. quid enim habemus quod non accepimus?
si autem accepimus, non gloriemur quasi non acceperimus.
et in his omnibus, quaecumque in nobis bona nostis,
imitatores nostri estote, si tamen nos Christi; si autem aliqua
mala in nobis uel suspicamini uel creditis uel uidetis, retinete
illud dominicum, quo securi eius ecclesiam non propter mala [*] [*] [*]
hominum deseratis: quae dicimus facite, quae autem mala nos
facere putatis aut nostis, nolite facere. non enim tempus est*
purgandi me uobis, cum mea causa neglecta rem uobis salubrem commendare susceperim,
ut nemo glorietur in homine;
maledictus enim omnis qui spem suam ponit in
homine. hoc praecepto dominico et apostolico retento atque
seruato etiam me in mea causa, sicut inimicus existimari
cupit, deficiente et oppresso uictrix erit causa cui seruio.
si enim firmissime tenueritis quod exhortor et satago, maledictum
esse omnem qui spem suam ponit in homine, ut
nemo glorietur in homine, aream dominicam propter paleam,
quae uel nunc uento superbiae percussa uolat uel ultima
uentilatione separabitur, nullo modo deseretis nec domum
magnam propter uasa facta in contumeliam refugietis nec
propter malos pisces in litore separandos per disrupta retia
exibitis nec propter haedos pastore diuisuro ad sinistram
ponendos bona unitatis pascua relinquetis nec propter commixta
zizania uos a tritici societate, cui caput est granum
illud mortificatum et multiplicatum et quae per mundum simul
usque ad messem crescit, nefaria discissione separabitis; ager
est enim mundus, non Africa, messis finis saeculi,
non tempus Donati.