Contra Litteras Petiliani (3.26)

Postremo si duo uel tria uerba ista \'quid si\' et
\'fortasse* usque adeo sunt intolerabilia, ut propter illa exci.
tentur olim dormientes Academici et Carneades et Pilus et
Furius et Protagoras et niues nigrae et ruina caeli et cetera
similiter insana et absurda, remoueantur de medio. neque enim
re uera sine his non potest dici quod uolumus. ecce sufficit,
quod paulo post ita positum est et ab ipso ex meis litteris interpositum:
unde igitur abluendus est qui accipit baptismum,
cum dantis polluta conscientia est et hoc
ille qui est accepturus ignorat? nempe hic non est
\'quid si\' et \'fortasse*. respondeatur ergo. adtendite, ne forte
in eo quod sequitur ad hoc respondeat: sed ego te, inquit,
cauillantem ad fidem credendi constringo, ne ulterius euageris.
quid argumentis stultitiae a(d)uertis erroribus uitam? quid
fidei?: rationem de rebus irrationalibus turbas? hoc uno uerbo
te teneo et conuinco. haec Petilianus dixit, non ego. ista ex
epistula Petiliani sunt, sed cui uerba iam duo illa quae me [*] [*]
abstulisse insimulat addidi et nihilominus ostendi inquisitionis
meae, cui non respondet, multo breuius et enodatius fixam
stare sententiam. certe haec illa duo sunt \'sancte\' et \'sciens\',
ut non sit uidelicet (conscientia dantis\', sed conscientia sancte
dantis et non sit (qui fidem a perfido sumpserit\', sed qui
fidem sciens a perfido sumpserit. quae quidem uerba non
subtraxeram, sed in codice qui mihi datus erat non inueneram.
fieri autem potest ut mendosus fuerit; neque enim et hoc
incredibile est, ut etiam hinc mihi Academica excitetur inuidia
et tale asseratur esse quod dixi codicem fuisse mendosum,
quale si dicerem niues nigras. ut quid enim ei rependo temerariam
suspicionem, ut dicam, quod ipse post addiderit quae
me subtraxisse confinxit, cum possit istam mendositatis notam
sine mea maledica temeritate codex qui non irascitur sustinere?