Contra Litteras Petiliani (3.24)

Sed ecce angustatus in causa rursum in me impetum
facit nebulosum atque uentosum, ut ueritatis serenitas
obscuretur, et fit summa inopia copiosus non uera dicendo,
sed maledicta inania uomendo. tenete sane intentissime atque
fortissime quid debeat respondere, id est unde abluatur accipientis
conscientia, cum maculosa dantis occulta est, ne forte
hoc uobis e manibus flatus eius excutiat uosque ipsi sermonis
turbidi caliginosa tempestate rapiamini, ut uel (quo) discessum
uel quo redeundum sit omnino nesciatis, et uidete hominem
uagari qua potest, dum pro negotio quod suscepit stare non
potest. uidete quam multa dicat non habendo quod dicat. dicit
me labi lubricum, sed teneri, nec adstruere nec confirmare quod [*] [*]
obicio, incerta pro certis excogitare, non permittere legentes
quae uera sunt credere, sed facere ut altius dubia suspicentur;
dicit me Academici damnabile ingenium habere Carneadis;
conatur etiam insinuare, quid Academici sentiant de falsitate
uel fallacia sensus humani; etiam in his omnino quid loquatur
ignorans dici ab eis asserit niues nigras esse cum albae sint
nigrumque argentum, turrem rotundam uel teretem uideri cum
longa sit, remum in aqua fractum cum sit integer. et hoc
totum propterea, quoniam, cum dixisset: \'conscientia dantis\' uel
\'sancte dantis attenditur quae abluat accipientis\', contra ego
dixi: quid si lateat dantis conscientia et fortasse
maculosa sit? istae sunt niues nigrae et argentum nigrum
et turris rotunda pro longa et remus in aqua fractus pro
integro? rem quippe dixi quae putari possit. et esse non possit,
ut lateat dantis conscientia et fortasse maculosa sit.