Contra Litteras Petiliani (2.241)

Augustinus respondit: Et uidebar paulo ante, cum de
oleo peccatoris disputaremus, ungere tibi frontem, ut diceres,
si auderes, utrum ipse peccator non esses. ecce dixisti illud.
o scelus, o monstrum! quia enim te sacerdotem asseris, quid
aliud per hoc propheticum testimonium nisi te omnino sine
peccato esse dixisti? nam si habes peccatum, quis pro te orabit
secundum intellectum tuum? ita enim uos miseris plebibus
uenditatis, commemorantes ex propheta: si peccauerit
populus, orabit pro eo sacerdos; si autem sacerdos
peccauerit, quis orabit pro eo?, ut uos sine peccato
esse credant et peccata sua uestris orationibus purganda
committant. magni homines uos, excelsi, caelestes, diuini nec
iam homines sed angeli, qui pro plebibus oratis et pro uobis [*] [*]

plebes orare non uultis! tune iustior Paulo, tu perfectior
tanto apostolo, qui eorum quos docebat orationibus se commendabat?
orationi, inquit, instate, uigilantes in illa
in gratiarum actione, orantessimul etpro nobisut
deus aperiat nobis ostium uerbi ad loquendum mysterium Christi,
pro pter quod et uinctus sum, utmanifestem
illud ita ut oportet me loqui. ecce oratur pro
apostolo, quod fieri non uis pro episcopo. uidesne quam sit ista
diabolica superbia? oratur pro apostolo, ut manifestet mysterium
Christi sicut oportet loqui. proinde si pias plebes haberetis, hortari
debuisti ut pro te orarent, ne loquereris sicut non oportet. tu
iustior Iohanne euangelista qui ait: si dixerimus quia
peccatum non habemus, nos ipsos decipimus et
ueritas in nobis non est? tu postremo iustior Danihele,
quem tu ipse in hac ipsa epistula ita commemorasti, ut diceres:
rex iustissimum Danihelem ferinis morsibus, ut putabat,
obiecit? quod ille non putauerat, quandoquidem amicissimo
animo, sicut lectionis circumstantia probat, dixit ipsi Daniheli:
deus tuus, cui deseruis assidue, ipse eripiet te.
sed hinc iam multa diximus. nunc quod agitur, nempe iustissimus
erat Danihel non testimonio tuo, quamquam hoc mihi
ad causam quam tecum ago sufficiat, sed testimonio spiritus
dei loquentis etiam per Ezechielem, ubi tres eminentissimae
iustitiae nominauit Noe, Danihelem et Iob, quos dixit solos a
quadam uehementissima ira dei, quae ceteris impenderet, posse
liberari. uir ergo iustissimus unus ex tribus memorabilibus
orat et dicit: cum orarem et confiterer peccata mea
et peccata populi mei in conspectu domini dei mei.
et tu te dicis esse sine peccato, quia uidelicet sacerdos es,
et si peccauerit populus, oras pro eo, si autem tu peccaueris,
quis pro te orabit? uere, quia impietate tantae arrogantiae [*] [*]
indignum te praebes pro quo sacerdos ille inter pellet. quem
propheta his uerbis quae non intellegis uoluit intellegi. iam
enim, ne quis inquirat cur hoc dictum sit, quantum dominus
donat expediam. praeparabat deus animos hominum per
prophetam, ut talem desiderarent sacerdotem pro quo nullus
posset orare. ipse figurabatur temporibus primi populi et
primi templi, ubi omnia figurae nostrae fuerunt. ideo solus
summus sacerdos intrabat in sancta sanctorum, ut oraret pro
populo, qui cum sacerdote in ipsa interiora sancta non introibat,
sicut ille sacerdos intrauit in secreta caelorum, in illa ueriora
sancta sanctorum, adhuc nobis hic positis pro quibus interpellat.
ideo dixit propheta: si peccauerit populus, orabit
pro eo sacerdos; si autem sacerdos peccauerit, quis
ora bit pro eo P, id est: \'talem desiderate sacerdotem qui peccare
non possit, ne indigeat orari pro se.) et ideo pro apostolis
oratur a populis, pro illo autem sacerdote apostolorum magistro
et domino non oratur. audi hoc Iohannem fatentem et docentem:
fratres, inquit, haec scribo uobis, ut non peccetis.
et si quis peccauerit, aduocatum habemus
apud patrem Iesum christum iustum; ipse est exoratio
pro peccatis nostris. \'habemus\' dixit, \'peccatis
nostris\' dixit. disce humilitatem ne cadas, immo ut aliquando
surgas; neque enim ista dixisses, nisi cecidisses.