Contra epistulam fundamenti (4)

In catholica enim ecclesia, ut omittam sincerissimam
sapientiam, ad cuius cognitionem pauci spiritales in hac uita
perueniunt, ut eam ex minima quidem parte, quia homines
sunt, sed tamen sine dubitatione cognoscant — ceteram quippe
turbam non intellegendi uiuacitas, sed credendi simplicitas
tutissimam facit — ut ergo hanc omittam sapientiam, quam
in ecclesia esse catholica non creditis. multa sunt alia, quae
in eius gremio me iustissime teneant. tenet consensio populorum
atque gentium; tenet auctoritas miraculis inchoata, spe
nutrita, caritate aucta, uetustate firmata; tenet ab ipsa sede
Petri apostoli, cui pascendas oues suas post resurrectionem
dominus commendauit, usque ad praesentem episcopatum successio
sacerdotum; tenet postremo ipsum catholicae nomen.
quod non sine causa inter tam multas haereses sic ista
ecclesia sola obtinuit. ut cum omnes haeretici se catholicos
dici uelint, quaerenti tamen alicui peregrino, ubi ad catholicam
conueniatur, nullus haereticorum uel basilicam suam uel
domum audeat ostendere. ista ergo tot et tanta nominis
christiani carissima uincula recte hominem tenent credentem
in catholica ecclesia, etiamsi propter nostrae intellegentiae
tarditatem uel uitae meritum ueritas nondum se apertissime
ostendat. apud uos autem, ubi nihil horum est, quod me inuitet
ac teneat, sola personat pollicitatio ueritatis: quae quidem [*]

si tam manifesta monstratur, ut in dubium uenire non possit,
praeponenda est illis omnibus rebus, quibus in catholica teneor;
si autem tantummodo promittitur et non exhibetur, nemo me
mouebit ab ea fide, quae animum meum tot et tantis nexibus
christianae religioni astringit.