Contra Adimantum (8)

De eo, quod in exodo scriptum est: oculum pro oculo,
dentem pro dente et cetera talia. huic loco Manichaei, quod
in uetere lege par uindicta permittitur et dicitur oculum pro
oculo et dentem pro dente esse perdendum. sic calumniantur,
quasi et ipse dominus haec duo, sibi ueluti aduersantia atque
contraria in euangelio demonstrauerit. ipse enim ait: audistis,
quia dictum est antiquis: oculum pro oculo et dentem
pro dente: ego autem dico uobis non resistere malo,
sed si quis te percusserit in maxillam, praebe illi et
alteram, et quicumque uoluerit tecum iudicio contendere
et tunicam tuam auferre, dimitte illi et pallium.
in quibus duabus sententiis reuera duorum testamentorum
differentia demonstratur, sed amborum tamen ab uno deo constitutorum.
nam quoniam primo carnales homines ardebant
multo amplius se uindicare quam erat illa iniuria, de qua
querebantur, constitutus est eis primus lenitatis gradus. ut
iniuriae acceptae mensuram nullo modo dolor uindicantis excederet.
sic enim et donare aliquando posset iniuriam, qui
eam primo non superare didicisset. unde dominus iam per
euangelii gratiam ad summam pacem populum ducens huic [*] [*]

gradui superaedificat alterum, ut qui iam audierat non ampliorem
uindictam, quam quisque laesus est, reddere, placata
mente totum se donare gauderet. quod etiam in illis ueteribus
libris propheta praedicat dicens: domine deus meus, si
feci istud, si est iniquitas in manibus meis, si reddidi
retribuentibus mihi mala. et alius propheta dicit de huiusmodi
uiro patiente iniurias et lenissime tolerante: dabit percutienti
se maxillam, saturabitur obprobriis. ex quo
intellegitur et mensuram uindicandi recte carnalibus constitutam
et omnimodam iniuriae remissionem non tantum in
nouo testamento esse praeceptam, sed longe ante in uetere
praenuntiatam.