Contra Adimantum (24)

De eo, quod scriptum est apud Salomonem: imitare formicam
et intuere diligentiam eius, quia ab aestatis
tempore usque hiemem colligit sibi alimonias. neque
hoc intellegunt Manichaei spiritaliter esse accipiendum et
putant praeceptum esse, ut thesaurizemus in terra aut etiam
curemus haec horrea, quae sine ullo praecepto multum homines
inplere festinant. et ideo illud Adimantus ex euangelio dicit
aduersum esse huic sententiae, ubi dominus ait: nolite cogitare
de crastino. sed neque hoc intellegunt ad id pertinere,
ut temporalia non amemus neque timeamus, ne nobis desint
necessaria, et propter ipsa conquirenda uel deo uel hominibus
seruiamus. nam si hoc ideo dictum est, ut non seruetur panis
in crastinum, magis hoc inplent uagi Romanorum, quos pasgiuos
appellant, qui annona cotidiana satiato uentre aut donant
statim, quod restat, aut proiciunt, quam uel domini discipuli,
qui etiam cum ipso domino caeli et terrae in terra ambulantes
loculos habebant, uel Paulus apostolus, qui omnium terrenorum
contemptor sic tamen gubernauit ea, quae praesenti uitae erant [*] [*]

necessaria, ut etiam de uiduis praeceperit dicens: si quis
fidelis habet uiduas, sufficienter tribuat illis, ut non
grauetur ecclesia, quo ueris uiduis sufficere possit.
sed tamen illud de formica ita positum est, ut, quemadmodum
illa aestate colligit unde hieme pascatur, sic unusquisque
christianus in rerum tranquillitate, quam significat aestas,
colligat uerbum dei, ut in aduersitate et tribulationibus, quae
hiemis nomine significantur, habeat unde spiritaliter uiuat.
non enim in pane solo uiuit homo, sed in omni uerbo dei.
si autem hoc eos mouet, quod in terra condit formica quod
colligit, irascantur etiam illi thesauro, quem dominus in agro
dicit inuentum.