Contra Academicos (2.25)

Postridie autem, quamuis non minus blandus tranquillusque
dies inluxisset, uix tamen domesticis negotiis euoluti sumus.
nam magnam eius partem in epistolarum maxime scriptione consumseramus
et, cum iam duae horae uix reliquae forent, ad pratum
processimus. nam inuitabat caeli nimia serenitas placuitque, ut ne
ipsum quidem quod restiterat tempus perire pateremur. itaque
cum ad arborem solitam uentum esset et mansissemus loco:Uelim
uos, inquam, adulescentuli, quoniam non est hodie magna res
aggredienda, in memoriam mihi reuocetis, quomodo hesterno die
rogatiunculae, quae uos turbauit, Alypius responderit. — Hic
Licentius: Tam breue est, inquit, ut nihil negotii sit hoc recordari;
quam leue sit autem, tu uideris. nam, ut opinor, uetuit te, res cum
constaret, de uerbis mouere quaestionem. — Et ego: Hoc ipsum,
inquam, quid sit quamue habeat uim, satis animaduertistis ? — Uideor,
inquit, mihi uidere quid sit; sed quaeso tu id paulisper exponas.
nam saepe abs te audiui turpe esse disputantibus in uerborum
quaestione inmorari, cum certamen nullum de rebus remanserit.
sed hoc subtilius est, quam ut explicandum a me debeat flagitari.