Contra Academicos (2.24)

Tum Alypius: Iam, inquit, securus incedam; uideo enim
te non tam accusatorem quam adiutorem fore. itaque ne longius
abeamus, uideamus quaeso prius, ne per hanc quaestionem, in qua
successisse uideor his, qui tibi cesserunt, in uerbi controuersiam
decidamus, quod te ipso insinuante et auctoritate illa Tulliana
turpissimum esse saepe confessi sumus. cum enim, ni fallor, Licentius
placuisse sibi diceret de probabilitate Academicorum sententiam,
subiecisti, quod ille haud dubie confirmauit, sciretne hanc
ab eisdem etiam ueri similitudinem nominari. et bene noui, si
quidem ex te mihi nota sunt, non absque te esse Academicorum
placita. quae cum, ut dixi, animo tuo infixa sint, quid uerba secteris
ignoro. — Non est ista, inquam, mihi crede, uerborum, sed rerum
ipsarum magna controuersia; non enim eos illos uiros fuisse arbitror.
qui rebus nescirent nomina imponere, sed mihi haec uocabula uidentur
elegisse et ad occultandam tardioribus et ad significandam
uigilantioribus sententiam suam. quod quare et quomodo mihi
uideatur exponam, cum prius illa discussero, quae ab eis tamquam
cognitionis humanae inimicis dicta homines putant. itaque perlibenter
habeo huc usque hodie nostrum processisse sermonem, ut
satis quid inter nos quaereretur aperteque constaret. nam illi mihi
uidentur graues omnino ac prudentes uiri fuisse. si quid est autem, [*] [*]
quod nunc disputabimus, aduersus eos erit, qui Academicos inuentioni
ueritatis aduersos fuisse crediderunt. et ne me territum
putes, etiam contra eos ipsos non inuitus armabor, si non occultandae
sententiae suae causa, ne ab eis temere pollutis mentibus et quasi
profanis quaedam ueritatis sacra proderentur, sed ex animo illa,
quae in eorum libris legimus, defenderunt. quod hodie facerem, nisi
nos solis occasus iam domum redire compelleret. — Hactenus illo die
disputatum est.