De Fide et Symbolo (17)

Nec mirum, quod haec de ineffabili natura dicuntur,
cum in his etiam rebus, quas corporeis oculis cernimus et [*] [*]

corporeo sensu diiudicamus, tale aliquid accidat. nam cum
de fonte interrogati non possumus dicere, quod ipse sit fluuius,
nec de fluuio interrogati possumus eum fontem uocare, rursus
potionem, quae de fonte uel fluuio est, nec fluuium possumus
appellare nec fontem, tamen in hac trinitate aquam nominamus
et cum de singulis quaeritur, singillatim aquam respondemus.
nam si quaero, utrum in fonte aqua sit, respondetur
aqua; et si quaeram, utrum aqua sit in fluuio, nihil aliud
respondetur, et in illa potione non poterit alia esse responsio;
nec tamen eas tres aquas, sed unam dicimus. sane cauendum
est, ne quisquam ineffabilem illius maiestatis substantiam sicut
fontem istum uisibilem atque corporeum uel fluuium uel
potionem cogitet. in his enim aqua illa, quae nunc in fonte
est, exit in fluuium nec in se manet; et cum de fluuio uel
de fonte in potionem transit, non ibi permanet, unde sumitur.
itaque fieri potest, ut eadem aqua nunc ad fontis appellationem
pertineat, nunc ad fluuii, nunc ad potionis, cum in illa trinitate
dixerimus non posse fieri, ut pater ipse aliquando sit
filius, aliquando spiritus sanctus. sicut in arbore radix non
est nisi radix nec robur est aliud quam robur nec ramos nisi
ramos possumus dicere; non enim quod dicitur radix, potest [*] [*]
dici et robur et rami; nec lignum, quod pertinet ad radicem,
potest aliquo transitu nunc in radice esse, nunc in robore,
nunc in ramis, sed tantummodo in radice, cum illa regula
nominis maneat, ut radix lignum sit et robur lignum et rami
lignum, nec tamen tria ligna dicantur, sed unum. aut si haec
habent aliquam dissimilitudinem, ut possint non absurde tria
ligna nominari, ut etiam tria ligna dici possunt propter firmitatis
diuersitatem, illud certe omnes concedunt, si ex uno
fonte tria pocula inpleantur, posse dici tria pocula, tres autem
aquas non posse dici, sed omnino unam aquam, quamquam
de singulis poculis interrogatus in quolibet horum aquam
esse respondeas, quamuis nullus hic transitus fiat, sicut de
fonte in fluuium dicebamus. sed haec non propter illius diuinae
naturae similitudinem, sed propter uisibilium etiam unitatem
corporalia exempla data sunt, ut intellegeretur fieri posse, ut
aliqua tria non tantum singillatim, sed etiam simul singulare
nomen obtineant, ne quisquam miretur et absurdum putet,
quod deum dicimus patrem, deum filium, deum spiritum
sanctum nec tamen tres deos in ista trinitate, sed unum
unamque substantiam.