De civitate dei (4.6)

Iustinus, qui Graecam uel potius peregrinam Trogum Pompeium
secutus non Latine tantum, sicut ille, uerum etiam
breuiter scripsit historiam, opus librorum suorum sic incipit:
\'Principio rerum gentium nationumque imperium penes reges
erat, quos ad fastigium huius maiestatis non ambitio popularis,
sed spectata inter bonos moderatio prouehebat. Populi nullis
legibus tenebantur [arbitria principum pro legibus erant];
fines imperii tueri magis quam proferre mos erat; intra suam
cuique patriam regna finiebantur. Primus omnium Ninus rex
Assyriorum ueterem et quasi auitum gentibus morem noua
imperii cupiditate mutauit. Hic primus intulit bella finitimis
et rudes adhuc ad resistendum populos ad terminos usque
Libyae perdomuit.\' Et paulo post: \'Ninus, inquit, magnitudinem
quaesitae dominationis continua possessione firmauit. Domitis
igitur proximis cum accessione uirium fortior ad alios transiret
et proxima quaeque uictoria instrumentum sequentis esset,
totius Orientis populos subegit\'. Qualibet autem fide rerum
uel iste uel Trogus scripserit (nam quaedam illos fuisse
mentitos aliae fideliores litterae ostendunt), constat tamen et
inter alios scriptores regnum Assyriorum a Nino rege fuisse
longe lateque porrectum. Tam diu autem perseuerauit, ut
Romanum nondum sit eius aetatis. Nam sicut scribunt, qui
chronicam historiam persecuti sunt, mille ducentos et quadraginta
annos ab anno primo, quo Ninus regnare coepit, permansit
hoc regnum, donec transferretur ad Medos. Inferre
autem bella finitimis et in cetera inde procedere ac populos [*]