De civitate dei (4.25)

Ista nobis reddita ratione multo facilius eis, quorum cor
non nimis obduruit, persuadebimus fortasse quod uolumus.
Si enim iam humana infirmitas sensit non nisi ab aliquo deo
dari posse felicitatem, et hoc senserunt homines, qui tam
multos colebant deos, in quibus et ipsum eorum regem Iouem:
quia nomen eius, a quo daretur felicitas, ignorabant, ideo
ipsius rei nomine, quam credebant ab illo dari, eum appellare
uoluerunt, satis ergo indicarunt nec ab ipso Ioue dari posse
felicitatem, quem iam colebant, sed utique ab illo, quem
nomine ipsius felicitatis colendum esse censebant. Confirmo
prorsus a quodam deo, quem nesciebant, eos credidisse dari
felicitatem: ipse ergo quaeratur, ipse colatur, et sufficit.
Repudietur strepitus innumerabilium daemoniorum; illi non
sufficiat hic deus, cui non sufficit munus eius. Illi, inquam,
non sufficiat ad colendum Deus dator felicitatis, cui non
sufficit ad accipiendum ipsa felicitas. Cui autem sufficit (non
enim habet homo quid amplius optare debeat), seruiat uni
Deo datori felicitatis. Non est ipse, quem nominant Iouem.
Nam si eum datorem felicitatis agnoscerent, non utique alium
uel aliam, a qua daretur felicitas, nomine ipsius felicitatis
inquirerent, neque ipsum Iouem cum tantis iniuriis colendum
putarent. Iste alienarum dicitur adulter uxorum, iste pueri
pulchri inpudicus amator et raptor. [*] [*]