De civitate dei (3.22)

Sed haec, inquam, omitto, quamuis illud nequaquam tacuerim,
quod Mithridates rex Asiae ubique in Asia peregrinantes
ciues Romanos adque innumerabili copia suis negotiis intentos
uno die occidi iussit; et factum est. Quam illa miserabilis
rerum facies erat, subito quemque, ubicumque fuisset inuentus,
in agro in uia in oppido, in domo in uico in foro, in templo
in lecto in conuiuio inopinate adque inpie fuisse trucidatum!
Quis gemitus morientium, quae lacrimae spectantium, fortasse
etiam ferientium fuerunt! Quam dura necessitas hospitum
non solum uidendi nefarias illas caedes domi suae, uerum
etiam perpetrandi, ab illa blanda comitate humanitatis repente
mutatis uultibus ad hostile negotium in pace peragendum,
mutuis dicam omnino uulneribus, cum percussus in corpore
et percussor in animo feriretur! Num et isti omnes auguria
contemserant? Num deos et domesticos et publicos, cum de
sedibus suis ad illam inremeabilem peregrinationem profecti
sunt, quos consulerent, non habebant? Hoc si ita est, non
habent quur isti in hac causa de nostris temporibus conquerantur;
olim Romani haec uana contemnunt. Si autem [*]