De Paradiso (44)

sequestrato igitur
usu communi quid sit uita uiuere et quid sit morte mori
et quid sit uiuere morte et mori uita consideremus. puto
enim secundum scripturas quia uita uiuere admirabilem
quandam illam uitam beatamque significet et hunc uiuendi [*]
usum spirandique munus cum beatae uitae gratia ueluti
coniunctum et quadam participatione permixtum demonstrare
uideatur. hoc est enim uita uiuere, uirtute uiuere, beatae
uitae actus habere in istius corporis uita; contra autem
morte mori quid est aliud nisi cum morte corporis deformitatem
significare morientis, cuius et caro communi uiuendi
munere defrudetur et anima uitae aeternae usum habere
non possit? est etiam qui uita moritur, ut qui uiuit corpore, [*]
sed actu moritur suo, quales 1111 sunt qui, ut ait propheta,
descendunt in infernum uiuentes et illa de qua
apostolus dicit quoniam uiuens mortua est. quartum
superest, quod sunt qui etiam morte uiuunt, ut martyres
sancti, qui utique moriuntur ut uiuant. moritur caro, sed uiuit
gratia mortuorum. ergo absit a nobis, ut participes mortis
uiuamus, sed contra participes uitae moriamur; sanctus enim
nec uitae istius se uult esse participem, ut ait: dissolui [*]
et cum Christo esse; multo enim melius et alius:
heu me quod incolatus meus prolongatus est, dolens
utique cum consortia uitae speret aeternae, istius uitae [*] [*]

fragilitate se contineri. et ideo possum e contrario dicere quia,
etsi uita uiuere bonum est, uitae tamen uiuere ambiguum sit.
potest enim dici quis uitae uiuere, hoc est uitae aeternae istius
uita corporis militare, potest etiam dici uitae uiuere, hoc est
uel quemcumque uel sanctum istius uitae habere desiderium
corporalis, uti uerbi gratia si quis ideo honeste putet esse [*] uiuendum,
ut is longaeuitatem uitae bonis actibus consequatur,
quales plerique infirmiores sunt quos haec uita delectat.