De Paradiso (43)

Iterum uideamus qua ratione dominus deus Adae dixerit
morte moriemini, quid intersit utrum aliquis dicat moriemini
an addat morte moriemini; ostendere enim debemus
nihil superfluum in dei esse mandato. itaque hoc [*] arbitror.
cum duo sibi sint contraria mors et uita, secundum
simplicem sermonem a uita uiuere dicimus, a morte mori.
si autem geminare uelis utrumque, quia uita uitam facit, dicitur
uita uiuit, sicut habes in lege, et quia mors mortem facit,
dicitur morte morietur. non est autem superflua ista
geminatio; est enim uita ad mortem et est mors ad uitam,
quia et quicumque uiuit dum uiuit moritur et dum moritur [*]
uiuit. fiunt ergo quattuor distinctiones: uita uiuere, morte
mori, uita mori, morte uiuere. cum igitur haec se ita habeant,
usus et consuetudinis praeiudicium debemus excludere,
quia usus hoc habet, ut communiter dicatur uiuere et qui
uita uiuit et qui morte uiuit et communiter dicatur mori uel
ille qui morte moritur uel ille qui uita. itaque ex quattuor
illis duos significat, ut dicat uiuentem uiuere nec melius deteriusque
distinguat et dicat morientem mori nec inter malam [*]
et bonam mortem uideatur esse discretio. nam indiscreta [*] [*]