De Fuga Saeculi (42)

Describi quidem his natura serpentis uidetur, sed magis
omne malitiae uas describitur, omnis serpens inprobitatis,
qui in uentrem se deicit atque intra se uenenum suum claudit
et intus in pectore suo uoluit, cogitationibus suis lubricus
et super fraudes suas ambulans, suis dolis se ipse inplicans, [*]
mouens semper atque exagitans sua uenena, cum cogitat,
uentrem quoque, hoc est seminarium cordis sui proterens.
unde pulchre Dauid ait: alienati sunt peccatores ab
utero, errauerunt a uentre, locuti sunt falsa, furor
his secundum similitudinem serpentis, sicut aspidis
surdae et obturantis aures suas, quae non
exaudiet uocem incantantium et uenefici. qui
incantantur a sapiente. propter hoc etiam illud pulchre
dictum uidetur, quod in libro prophetico legimus: uentrem[*]
meum doleo, uentrem meum, quia ibi est malitia,
ubi debet esse innocentia, et illud plus laborat, quod in nobis
debet esse tranquillius, atque id nequitiae uestigiis proculcatur, [*] [*]

stimulatur unguibus, processu quodam inprobitatis incrementoque
concutitur, ubi est genitale seminium posteritatis
aeternae. uidetur quidem hoc ad id esse referendum, quod
dolebat perisse quos creauit filios et suscepit, sed multo
magis, quod in uentre suo uerbi seminarium non habebat. [*]
ideo uentrem suum dicit quasi pretiosissimum. pretiosus enim
mentis uterus est, in quo fecunda seges consiliorum uerbi
semine pullulare consueuit et uitae totius solent atque uirtutum
ac disciplinarum quaedam membra formari.