Pro P. Sulla (55-57)

at litterae sunt Fausti,per quas ille precibus a P. Sulla petit ut emat gladiatores et ut hos ipsos emat, neque solum ad Sullam missae sed ad L. Caesarem, Q. Pompeium, C. Memmium, quorum de sententia tota res gesta est. 'at praefuit familiae Cornelius[*], libertus eius [*].' iam si in paranda familia nulla suspicio est, quis[*] praefuerit[*] nihil ad rem pertinet; sed[*] tamen munere servili[*] obtulit se ad ferramenta prospicienda, praefuit vero numquam, eaque res omni tempore[*] per bellum [*], Fausti libertum, administrata est.

at enim Sittius[*] est ab hoc in ulteriorem Hispaniam missus ut eam provinciam perturbaret. primum Sittius, iudices, L. Iulio C. Figulo consulibus profectus est aliquanto ante furorem Catilinae et suspicionem huius coniurationis; deinde est profectus non tum primum sed cum in isdem locis aliquanto ante eadem de causa aliquot annos fuisset, ac profectus est non modo ob causam sed etiam ob[*] necessariam causam, magna ratione cum Mauretaniae rege contracta. tum autem, illo profecto, Sulla procurante eius rem et gerente plurimis et pulcherrimis P. Sitti praediis venditis aes alienum eiusdem dissolutum est [*], ut, quae causa ceteros ad facinus impulit, cupiditas retinendae possessionis, ea Sittio non fuerit praediis deminutis.

iam vero illud quam incredibile, quam absurdum, qui Romae caedem facere, qui hanc urbem inflammare vellet, eum familiarissimum suum dimittere ab se et amandare[*] in ultimas terras! Vtrum[*] quo facilius Romae ea quae conabatur efficeret, si in Hispania turbatum esset[*]? at haec ipsa per se sine ulla coniunctione agebantur. an in tantis rebus, tam novis consiliis, tam periculosis, tam turbulentis hominem amantissimum sui, familiarissimum, coniunctissimum officiis, consuetudine, usu dimittendum esse arbitrabatur[*]? veri simile non est[*] ut, quem in secundis rebus, quem in otio secum semper habuisset[*], hunc in adversis et in eo tumultu quem ipse comparabat ab se dimitteret.