Pro P. Sulla (43-45)

itaque dico locum in orbe terrarum esse nullum, quo in loco populi Romani nomen sit, quin eodem perscriptum hoc indicium pervenerit. in quo ego tam[*] subito et exiguo et turbido tempore multa divinitus, ita ut dixi, non mea sponte providi, primum ne quis[*] posset tantum aut de rei publicae aut de alicuius periculo meminisse[*] quantum vellet; deinde ne cui liceret umquam reprehendere illud indicium aut temere creditum criminari; postremo ne quid iam a me, ne quid ex meis commentariis quaereretur, ne aut oblivio mea aut memoria nimia videretur[*], ne denique aut neglegentia turpis aut diligentia crudelis putaretur.

sed tamen abs te, Torquate, quaero: cum indicatus tuus esset inimicus[*] et esset eius rei frequens senatus et recens memoria testis, et tibi[*], meo familiari et contubernali, prius etiam edituri indicium fuerint scribae mei, si voluisses, quam in codicem rettulissent, cur cum[*] videres aliter fieri[*], tacuisti[*], passus es, non mecum aut ut [*] cum familiarissimo[*] questus es aut, quoniam tam facile inveheris in amicos, iracundius et[*] vehementius expostulasti? tu, cum tua vox numquam sit audita, cum indicio lecto, descripto, divolgato quieveris, tacueris, repente tantam rem ementiare[*] et in eum locum te deducas ut, ante quam me commutati indici coargueris, te summae neglegentiae tuo iudicio[*] convictum esse fateare?

mihi cuiusquam salus tanti fuisset ut meam neglegerem? per me ego veritatem patefactam contaminarem aliquo mendacio? quemquam denique ego iuvarem, a quo et tam[*] crudelis insidias rei publicae[*] factas et me potissimum consule constitutas[*] putarem? quod si iam essem oblitus severitatis et constantiae meae, tamne amens eram ut, cum litterae posteritatis causa repertae sint, quae subsidio oblivioni esse possent[*], ego recentem putarem memoriam cuncti senatus commentario meo posse superari?