Pro P. Sulla (40-42)

exclusus hac criminatione Torquatus rursus in me inruit, me accusat; ait me aliter ac dictum sit[*] in tabulas publicas rettulisse. O di immortales!—vobis enim tribuo[*] quae vestra sunt, nec vero possum meo tantum[*] ingenio dare ut tot res tantas, tam varias, tam repentinas in illa turbulentissima tempestate rei publicae mea sponte dispexerim[*]—vos profecto animum meum tum conservandae patriae cupiditate incendistis, vos me ab omnibus ceteris cogitationibus ad unam salutem rei publicae convertistis[*], vos denique in tantis tenebris erroris et inscientiae clarissimum lumen menti meae praetulistis[*].

vidi ego hoc, iudices[*], nisi recenti memoria senatus auctoritatem huius indici monumentis publicis testatus essem, fore ut aliquando non Torquatus neque Torquati quispiam similis—nam id me multum fefellit—sed ut aliquis patrimoni[*] naufragus, inimicus oti, bonorum hostis, aliter indicata[*] haec esse diceret, quo facilius vento aliquo in optimum quemque excitato posset in malis rei publicae portum aliquem[*] suorum malorum invenire. itaque introductis in senatum indicibus constitui[*] senatores qui omnia indicum dicta, interrogata, responsa perscriberent.

at quos viros! non solum summa virtute et fide, cuius generis erat[*] in senatu facultas maxima, sed etiam quos sciebam memoria, scientia[*], celeritate scribendi facillime quae dicerentur persequi posse, C. Cosconium, qui tum erat praetor, M. Messalam, qui tum praeturam petebat, P. Nigidium, App. Claudium. credo esse neminem qui his hominibus[*] ad vere referendum aut fidem putet aut ingenium defuisse.