Pro P. Sulla (46-48)

fero ego te, Torquate, iam dudum fero[*], et non numquam animum incitatum ad ulciscendam orationem tuam revoco ipse et reflecto, permitto aliquid iracundiae tuae, do adulescentiae, cedo amicitiae, tribuo parenti. sed nisi tibi aliquem modum tute[*] constitueris, coges oblitum me[*] nostrae amicitiae habere rationem meae dignitatis. nemo umquam me tenuissima suspicione perstrinxit[*] quem non perverterim[*] ac[*] perfregerim. sed mihi hoc credas velim: non eis libentissime soleo respondere quos mihi videor facillime posse superare.

tu quoniam minime ignoras consuetudinem dicendi meam, noli hac nova lenitate[*] abuti mea, noli aculeos orationis meae, qui reconditi sunt, excussos arbitrari, noli id omnino a me putare[*] esse amissum[*] si quid est tibi remissum atque concessum. Cum illae valent apud me excusationes iniuriae tuae, iratus animus tuus, aetas, amicitia nostra, tum nondum statuo te virium satis habere ut ego tecum luctari et congredi debeam. quod si esses usu[*] atque aetate robustior, essem idem qui soleo cum sum lacessitus; nunc tecum sic agam tulisse ut potius iniuriam quam rettulisse gratiam videar.

neque vero quid mihi irascare intellegere possum. si, quod eum defendo quem tu accusas, cur tibi ego[*] non suscenseo, quod[*] accusas[*] eum quem ego defendo? 'inimicum ego[*],' inquis, 'accuso meum.' et amicum ego defendo meum. 'non debes tu[*] quemquam in[*] coniurationis quaestione defendere.' immo nemo magis eum de quo nihil umquam est[*] suspicatus quam is qui de aliis multa cognovit[*]. 'cur dixisti testimonium in alios?' quia coactus sum[*]. 'cur damnati sunt?' quia creditum est. 'regnum est dicere in quem velis et[*] defendere quem velis.' immo servitus est non dicere in quem velis et non[*] defendere quem velis. ac si considerare coeperis utrum magis mihi hoc necesse fuerit facere an istud[*] tibi, intelleges honestius te inimicitiarum modum statuere potuisse quam me humanitatis.