Pro A. Cluentio (21-25)

mulier amissis liberis, cum unius reciperandi fili[*] spes esset ostentata, omnis suos propinquos filique sui necessarios convocavit et ab eis flens petivit ut negotium susciperent, adulescentem investigarent, sibi restituerent eum filium quem tamen unum ex multis fortuna reliquum esse voluisset. haec cum agere instituisset, oppressa morbo est. itaque testamentum fecit eius modi ut illi filio HS[*] cccc milia legaret, heredem institueret eundem illum Oppianicum, nepotem suum; atque eis[*] diebus paucis est mortua[*]. propinqui tamen illi, quem ad modum viva Dinaea instituerant, ita mortua illa ad investigandum M.(Marcum) Aurium[*] cum eodem illo indice in agrum Gallicum profecti sunt.

interim Oppianicus ut erat, sicuti[*] multis ex[*] rebus reperietis, singulari scelere et audacia, per quendam Gallicanum, familiarem suum, primum illum indicem pecunia corrupit, deinde ipsum M. Aurium[*] non magna iactura facta tollendum interficiendumque curavit. illi autem qui erant ad propinquum investigandum et reciperandum profecti litteras Larinum ad Aurios, illius adulescentis[*] suosque necessarios, mittunt sibi difficilem esse investigandi rationem, quod[*] intellegerent indicem ab Oppianico esse corruptum. quas litteras A.(Aulus) Aurius[*], vir fortis et experiens et domi nobilis et M. illius Auri perpropinquus[*], in foro palam multis[*] audientibus, cum adesset Oppianicus, recitat et clarissima voce se nomen Oppianici, si interfectum M.(Marcum) Aurium esse[*] comperisset, delaturum esse testatur.

interim brevi tempore illi qui erant in agrum Gallicum[*] profecti Larinum revertuntur; interfectum[*] esse M.(Marcum) Aurium nuntiant[*]. animi non solum propinquorum sed etiam omnium Larinatium odio Oppianici et illius adulescentis misericordia commoventur. itaque cum A.(Aulus) Aurius is[*] qui antea denuntiarat clamore hominem ac minis insequi coepisset, Larino profugit et se in castra clarissimi viri, Q.(Quinti) Metelli, contulit.

post illam autem fugam[*] sceleris et conscientiae testem numquam se iudiciis, numquam legibus[*], numquam inermem[*] inimicis[*] committere ausus est sed per illam L.(Lucii) Sullae vim atque victoriam Larinum in summo timore omnium cum armatis advolavit; quattuorviros quos municipes fecerant sustulit; se a Sulla et alios praeterea tris[*] factos esse dixit et ab eodem sibi esse imperatum ut A.[*] Aurium illum qui sibi delationem nominis et capitis periculum ostentarat, et alterum A.[*] Aurium et eius L. filium et Sex. Vibium quo sequestre in illo indice corrumpendo dicebatur esse usus, proscribendos interficiendosque curaret. itaque illis crudelissime interfectis non mediocri ab eo ceteri proscriptionis et mortis metu terrebantur[*]. his rebus in causa iudicioque patefactis quis est qui illum absolvi potuisse arbitretur[*]?