Pro A. Cluentio (111-115)

neque iniuria. facite[*] enim ut non solum mores et adrogantiam eius[*] sed etiam voltum atque amictum atque etiam[*] illam usque ad talos demissam purpuram recordemini. is, quasi non esset ullo modo ferendum se ex iudicio discessisse victum, rem ab[*] subselliis ad[*] rostra detulit. et iam[*] querimur saepe hominibus novis non satis magnos in hac civitate esse fructus? nego usquam umquam fuisse maiores; ubi si quis ignobili loco natus ita[*] vivit ut nobilitatis dignitatem virtute tueri posse videatur, usque eo pervenit quoad eum industria cum innocentia prosecuta est.

si quis autem hoc uno nititur quod sit ignobilis, procedit saepe longius quam si idem ille esset cum isdem suis vitiis[*] nobilissimus. Vt Quinctius — nihil enim dicam de ceteris — si fuisset homo nobilis, quis eum cum illa superbia atque intolerantia ferre potuisset? quod eo loco fuit, ita tulerunt ut, si quid haberet a natura[*] boni, prodesse ei putarent oportere, superbiam autem atque adrogantiam eius deridendam magis arbitrarentur propter humilitatem hominis quam pertimescendam.

at condemnarat, at causam totam non audierat, at in contionibus omnibus[*] a L.(Lucio) Quinctio, tribuno plebis[*], vehementer erat et saepe vexatus. illa igitur omnia[*] Quinctiana iniqua, falsa, turbulenta, popularia, seditiosa iudices[*] iudicaverunt[*]. esto, potuit esse innocens Falcula. iam ergo aliquis[*] Oppianicum gratiis condemnavit, iam non eos Iunius subsortitus est qui pecunia accepta condemnarent, iam potest[*] aliquis[*] ab initio non sedisse et tamen Oppianicum gratiis condemnasse[*]. verum, si innocens Falcula, quaero quis sit[*] nocens; si hic gratiis condemnavit, quis accepit? nego rem esse ullam cuiquam[*] illorum obiectam quae Fidiculanio non obiecta[*] sit, aliquid[*] fuisse in Fidiculani causa quod idem non esset in ceterorum.

aut hoc iudicium reprehendas tu cuius accusatio rebus iudicatis nitebatur[*] necesse est aut, si hoc verum esse concedis, Oppianicum gratiis condemnatum esse fateare.

deinde, si tanta vis fuit istius criminis ut, qua quisque lege ex illis iudicibus reus factus esset, tamen hac plaga periret, cur in tanta multitudine accusatorum, tantis praemiis, ceteri rei facti non sunt? hic profertur id quod iudicium appellari non oportet, P.(Publio) Septimio Scaevolae litem eo nomine esse aestimatam. cuius rei quae consuetudo sit, quoniam apud homines peritissimos dico, pluribus verbis docere non debeo. numquam enim ea diligentia quae solet adhiberi in ceteris iudiciis, eadem reo damnato adhibita est.