Divinatio in Q. Caecilium (59-61)

quodsi[*] ne iniuriae quidem, quae tibi ab illo facta sit, causa remanet, quid habes quod possis dicere quam ob rem non modo mihi, sed cuiquam anteponare? nisi forte illud, quod dicturum te[*] esse audio, quaestorem illius fuisse. quae causa gravis esset, si certares mecum uter nostrum illi amicior esse deberet: in contentione suscipiendarum inimicitiarum ridiculum est putare causam necessitudinis ad inferendum periculum iustam videri oportere.

etenim si plurimas a tuo praetore[*] iniurias accepisses, tamen eas ferendo maiorem laudem quam ulciscendo mererere; cum vero nullum illius in vita rectius factum sit quam id quod tu iniuriam appellas, hi statuent hanc causam, quam ne in alio quidem probarent, in te iustam ad necessitudinem violandam videri? qui si summam iniuriam ab illo accepisti, tamen, quoniam quaestor eius fuisti, non potes eum sine ulla vituperatione accusare; si vero non ulla tibi facta est[*] iniuria, sine scelere eum accusare non potes. quare cum incertum sit[*] de iniuria, quemquam horum esse putas qui non malit te sine vituperatione quam cum scelere discedere?

ac vide quid differat inter meam opinionem[*] ac tuam[*]. tu cum omnibus rebus inferior sis, hac una in[*] re te mihi anteferri putas oportere, quod quaestor illius fueris: ego, si superior omnibus rebus[*] esses, hanc unam ob causam te accusatorem[*] repudiari putarem oportere. sic enim a maioribus nostris accepimus, praetorem quaestori suo parentis loco esse oportere; nullam neque iustiorem neque graviorem causam necessitudinis posse reperiri[*] quam coniunctionem sortis, quam provinciae, quam offici, quam publici muneris societatem.