Divinatio in Q. Caecilium (56-58)

Vbi hoc quaestori Caecilio[*], viro optimo et homini aequissimo, nuntiatum est, vocari ad se Agonidem iubet; iudicium dat statim, SI PARET[*] EAM SE ET SVA VENERIS ESSE DIXISSE. iudicant recuperatores id quod necesse erat; neque enim erat cuiquam dubium quin illa dixisset. iste in possessionem bonorum mulieris intrat[*], ipsam Veneri in servitutem adiudicat; deinde bona vendit, pecuniam redigit. ita[*] dum pauca mancipia Veneris nomine Agonis[*] ac religione retinere vult, fortunas omnis libertatemque suam istius iniuria perdidit. Lilybaeum Verres venit postea; rem cognoscit, factum improbat, cogit quaestorem suum pecuniam, quam ex Agonidis bonis redegisset, eam mulieri omnem adnumerare et reddere.

est adhuc, id quod vos omnis admirari video, non Verres, sed Q. Mucius. quid enim facere potuit elegantius ad[*] hominum existimationem, aequius ad levandam mulieris calamitatem, vehementius ad quaestoris libidinem coercendam? summe haec omnia mihi videntur esse laudanda. sed repente[*] e vestigio[*] ex homine tamquam aliquo Circaeo[*] poculo factus est Verres; rediit[*] ad se atque ad mores suos; nam ex illa pecunia magnam partem ad se vertit[*], mulieri reddidit quantulum visum est.

hic tu si laesum te a Verre esse dicis[*], patiar et concedam; si iniuriam tibi factam quereris, defendam et negabo; denique de[*] iniuria quae tibi facta sit neminem nostrum graviorem iudicem esse oportet quam te ipsum, cui facta dicitur. si tu cum illo postea in gratiam redisti, si domi illius aliquotiens fuisti, si ille apud te postea cenavit, utrum te perfidiosum an prevaricatorem existimari mavis? video esse necesse alterutrum, sed ego tecum in eo non pugnabo quo minus utrum velis eligas.