De Carnis Resurrectione (4-6)

Itaque haeretici inde statim [incipiunt] praestruunt et
inde dehinc interstruunt, u:nd. sciunt facile capi mentes, de
communione fauorabili sensuum. an aliud prius uel magis
audias ab haeretico quam ab ethnico? et non protinus et
non ubique conuicium carnis, in originem, in materiam, in
casum, in omnem exitum eius, inmundae a primordio ex
faecibus terrae, inmundioris deinceps ex seminis sui limo.
friuolae infirmae criminosae onerosae molestae et post totum
ignobilitatis elogium caducae in originem, terram, et cadaueris
nomen, et de isto quoque nomine periturae in nullum
inde iam nomen, in omnis iam uocabuli mortem? \'hancne
ergo,1 (ait) uir sapiens, (et uisui et contactui et recordatui tuo
ereptam persuadere uis, quod se receptura quandoque sit in
integrum de corrupto, in solidum de casso, in plenum de
inanito; in aliquid omnino de nihilo, et utique rehibentibus
eam ignibus et undis et aluis ferarum et rumis alitum
et lactibus piscium et ipsorum temporum propria gola?
adeone autem eadem sperabitur quae intercidit, ut claudus
. et luscus [caecus] et leprosus et paralyticus reuertantur,
ut redisse non libeat ad pristinum ? an integri, ut iterum
talia pati timeant? quid tum de consequentiis carnis? rursusne
omnia necessaria illi et inprimis pabula atque potacula? et
pulmonibus halandum et intestinis aestuandum et pudendis
non pudendum et omnibus membris laborandum P rursus ulcera
et uulnera et febris et podagra ? et mors redoptanda? nimirum
haec erunt nota carnis recuperandae. iterum cupere de ea [*]

euadere\'. et nos quidem haec aliquanto honestius pro stili
pudore. ceterum quantum etiam spurciloquio liceat illorum.
in congressibus experiri (est) tam ethnicorum quam haereticorum.\'

Igitur quoniam et rudes quique de communibus adhuc
sensibus sapiunt et dubii et simplices per eosdem sensus
denuo inquietantur et ubique in primis iste in nos aries
temperatur, quo carnis condicio quassatur, necessario et a
nobis carnis primum condicio munietur, uitupera.tione laudatione
depulsa. ita nos rhetoricari quoque prouocant haeretici,
sicut etiam philosophari. futtile et frioulu istud corpusculum,
quod malum denique appellare non horrent, etsi
angelorum fuisset operatio, ut Menandro et Marco placet,
etsi ignei alicuius extructio aeque angeli, ut Appelles docet,
sufficeret ad auctoritatem carnis secundae diuinitatis patrocinium.
angelos post deum nouimus. iam nunc quisquis ille summus
deus haeretici cuiusque est, non inmerito ab ipso quoque
deducerem carnis dignitatem, a quo uoluntas producendae ei
adfuisset utique enim prohibuisset fieri quam fieri scisset, si fieri
noluisset. ita et secundum illos aeque caro dei res. nihil
operis non est eius, qui passus est esse. bene autem, quod
et plures et clariores quaeque doctrinae totam hominis
figulationem deo nostro cedunt. quantus hic sit, satis nosti
qui unicum credidisti. incipiat iam tibi caro placere, cuius
artifex tantus est. (sed et mundus\', inquis, \'dei opus est, et
tamen praeterit habitus huius mundi, apostolo quoque
auctore, nec idcirco restitutio mundi praeiudicabitur, quia [*] [*]

dei opus est. et utique si uniuersitas inreformabilis post
decessum, quid portio\'? plane, si portio uniuersitati adaequatur.
ad distantiam enim prouocamus: primo quidem, \'omnia* quod
sermone dei facta sunt [et sine illo nihil, caro autem et
sermone dei constitit propter formam, ne quid sine sermone
(fieret) - faciamus enim hominem ante praemisit - et
amplius manu propter praelationem, ne uniuersitati compararetur:
et finxit, inquit, deus hominem. magnae sine
dubio differentiae ratio, pro condicione scilicet rerum. minora
enim quae fiebant eo, cui fiebant, si quidem homini fiebant,
cui mox a deo addicta sunt. merito igitur, ut famula, iussu
et imperio et sola uocali potestate uniuersa processerant,
contra homo, ut dominus eorum, in hoc ab ipso deo extructus
est. [ut dominus esse possit, dum fit a domino.J hominem
autem memento carnem proprie dici, quae prior uocabulum
hominis occupauit: et finxit deus hominem, limum de
terra, - iam homo, qui adhuc limus — et insufflauit lauit in
faciem eius flatum uitae, et factus est homo, id
est limus, in animam uiuam, et posuit deus hominem,
quem finxit, in paradiso. adeo homo figmentum primo,
dehinc totus. hoc eo commendarim, uti quicquid omnino
homini a deo prospectum atque promissum est non soli
animae uerum et carni scias debitum, ut] si non ex consortio
generis, certe uel ex priuilegio nominis. [*] [*]

Persequar itaque propositum, si tamen tantum possim
carni uindicare, quantum contulit illi qui eam fecit, iam
tunc gloriantem, quod illa pusillitas, limus, in manus dei,
quaecumque sunt, peruenit, satis beatus etsi solummodo
contactus. quid enim, si nullo amplius opere statim de
contactu dei figmentum constitisset? (non) adeo magna res,
[agebatur] quae ista materia extruebatur. itaque totiens honoratur,
quotiens manus dei patitur, dum tangitur, dum decerpitur,
dam deducitur, dum effingitur. recogita totum illi deum
occupatum ac deditum, manu sensu opere consilio sapientia
prouidentia et ipsa inprimis adfectione, quae liniamenta
ducebat. quodcumque enim limus exprimebatur, Christus
cogitabatur, homo futurus, quod et limus, et caro sermo,
quod et terra tunc. sic enim praefatio patris ad filium:
faciamus hominem ad imaginem et similitudinem
nostram. et fecit hominem deus, id utique quod
fiuit, ad imaginem dei fecit illum, scilicet Christi.
et sermo enim deus, qui in effigie dei constitutus non rapinam
existimauit pariari deo. ita limus ille iam tunc imaginem
induens Christi futuri in carne non tantum dei opus erat
sed et pignus. quo nunc facit ad infuscandam originem
carnis nomen terrae uentilare, ut sordentis, ut iacentis elementi?
cum, et si alia materia excudendo homini competisset,
artificis fastigium recogitari oporteret, qui illam et
eligendo dignam iudicasset et tractando fecisset. Phidiae
manus Iouem Olympium ex ebore molitur, et adoratur
nec iam bestiae, et quidem insulsissimae, dens est, sed [*] [*] [*] [*]

summum saeculi numen, non quia elephantus, sed quia
Phidias tantus: deus uiuus, deus uerus quamcumque materise
uilitatem non de sua operatione purgasset et ab omni
infirmitate sanasset? an hoc supererit, ut honestius homo
deum quam hominem deus finxerit? nunc etsi scandalum
limus, alia iam res est. carnem iam teneo, non terram, licet
et caro audiat: terra es et in terram ibis. origo recensetur,
non substantia. [reuocatur datum] est esse aliquid origine
generosius et de mutatione felicius. nam et aurum terra,
quia de terra, hactenus tamen terra, ex quo aurum, longe alia
materia, splendidior atque nobilior, de obsoletiore matrice.
ita et deo licuit carnis aurum de limi, quibus putas, sordibus .
excusato censu eliquasse.