De Carnis Resurrectione (25-27)

Etiam in apocalypsi ordo temporum sternitur, quem
martyrum quoque animae sub altari ultionem et iudicium
flagitantes sustinere didicerunt, ut prius et orbis de pateris
angelorum plagas suas ebibat, et prostituta illa ciuitas a
decem regibus dignos exitus referat. et bestia antichristus
cum suo pseudopropheta certamen ecclesiae inferat, atque ita
diabolo in abyssum interim relegato primae resurrectionis
praerogatiua de soliis ordinetur, dehinc et igni dato uniuersalis
resurrectionis censura de libris iudicetur. cum igitur et
status temporum ultimorum scripturae notent et totam Christianae
spei frugem in exodio saeculi collocent, apparet aut tunc
adimpleri totum quodcumque nobis a deo repromittitur — et
uacat. quod hic iam ab haereticis uindicatur — aut, si et agnitio
sacramenti resurrectio, salua utique illa creditur quae in
ultimo praedicatur; et sequitur, ut eo ipso, quo haec spiritalis
uindicatur, illa corporalis praeiudicetur; quia, si nulla tunc
adnuntiaretur, merito sola haec et tantummodo spiritalis uindicaretur,
cum uero et in ultimum tempus edicitur, corporalis
agnoscitur, quia non et tunc [spiritalis] adnuntiaretur resurrectio
eiusdem condicionis, id est spiritalis, cum aut nunc
eam deceret expungi sine ulla differentia temporum aut tunc
sub omni clausula temporum. ita nobis magis competit
etiam spiritalem defendere resurrectionem ab ingressu fidei,
qui plenitudinem eius agnoscimus in exitu saeculi. [*] [*]

Unum adhuc respondebo ad propositionem priorem
allegoricarum scripturarum, licere et nobis corporalem resurrectionem
de patrocinio figurati proinde eloquii prophetici
uindicare. ecce enim diuina (in) primordio sententia terram
hominem pronuntiando: terra es et in terram ibis, secundum
substantiam scilicet carnis, quae de terra erat sumpta
et quae prior homo fuerat appellata, sicut ostendimus, dat
mihi disciplinam in carnem quoque interpretandi. si quid irae
uel gratiae in terram deus statuit, quia nec proprie terra
iudicio eius obnoxia est, quae nihil boni seu mali admisit.
maledicta quidem, quod hauserit sanguinem. sed et hoc ipsum
in figuram carnis homicidae. iam [et] si iuuari seu laedi
habet terra quoque propter hominem, uti ille iuuetur siue
laedatur per consistorii sui exitus: quo magis ipse pensabit
quae propter illum etiam terra patietur? itaque et cum comminatur
terrae deus. carni potius comminari eum dicam, et cum
quid terrae pollicetur, carni potius polliceri eum intellegam.
ut apud Dauid: dominus regnauit, exultabit terra, id
est caro sanctorum, ad quam pertinet regni diuini fructus:
[dehinc subiungit] uidit et concussa est terra; montes
sicut cera liquefacti sunt a facie domini, caro scilicet
profanorum. [et] uidebunt enim in eum. quem confixerunt.
alioquin, si simpliciter de terrae elemento utrumque
existimabitur pronuntiatum. quomodo congruet et concuti
et liquefieri eam a facie domini. quo supra regnante exultauit?
sic et apud Esaiam: bona terrae edetis bona carnis intellegentur,
quae illam manent in regno dei reformatam et [*] [*]

angelificatam et consecuturam quae nec oculus uidit nec auris
audiuit nec in cor hominis ascenderunt. alioquin
satis uanum, ut ad obsequium deus fructibus agri et cibariis
uitae huius inuitet, quae etiam inreligiosis et blasphemis
semel homini addicta conditione communicat, pluens super
bonos et malos et solem suum mittens super iustos et iniustos.
felix nimirum fides, si ea consecutura est, quibus hostes
dei et Christi non modo utuntur uerum etiam abutuntur,
ipsam conditionem colentes aduersus conditorem. bulbos et
tubera in terrae bonis deputabis, domino pronuntiante ne in
pane quidem uicturum hominem? sic Iudaei terrena solummodo
sperando caelestia amittunt, ignorantes et panem de
caelesti repromissum et oleum diuinae unctionis et aquam
spiritus et uinum animae uigorantis ei uite Christi. sicut et
ipsam terram sanctam Iudaicum proprie solum reputant, carnem
potius domini interpretandam, quae exinde et in omnibus
Christum indutis sancta sit terra, uere sancta per incolatum
spiritus sancti, uere lacte et melle manans per suauitatem
spei ipsius, uere Iudaea per dei familiaritatem, - non enim
qui in manifesto Iudaeus, sed qui in occulto — ut
et templum dei eadem sit et Hierusalem, audiens ab Esaia:
exurge, exurge Hierusalem. indue fortitudinem
brachii tui, exurge, sicut in primordii die, scilicet
in illa integritate, qua fuerat ante delictum transgressionis.
qui enim in eam Hierusalem uoces eiusmodi competent exhortationis
et aduocationis, quae occidit prophetas et lapidauit [*] [*]
missos ad se et ipsum postremo dominum suum confecit?
sed nec ulli omnino terrae salus repromittitur, quam oportet
cum totius mundi habitu praeterire. etiam si quis audebit
terram sanctam paradisum potius argumentari, quam et patrum
dici capiat, Adae scilicet et Euae, proinde et in paradisum
restitutio carni uidebitur repromissa, quae eum incolare et
custodire sortita est, ut talis illuc homo reuocetur, qualis
inde depulsus est.

Habemus etiam uestimentorum in scripturis mentionem
ad spem carnis allegorizare, quia et apocalypsis Iohannis:
hi sunt, ait, qui uestimenta sua non coinquinauerunt
cum mulieribus, uirgines es scilicet significans et qui
semetipsos castrauerunt propter regna caelorum. itaque in
albis erunt uestibus, id est in claritate innubae carnis. et in
euangelio indumentum nuptiale sanctitas carnis agnosci potest.
itaque Esaias docens, quale ieiunium elegerit dominus, cum
subicit de mercede bonitatis: tunc, inquit, lumen tuum
temporaneum erumpet et uestimenta tua citius
orientur, non subsericam utique nec pallium sed carnem
uolens accipi, ortum carnis resurrecturae de mortis occasu
praedicauit. adeo nobis quoque suppetit allegorice defensio
corporalis resurrectionis. nam et cum legimus: populus
meus, introite in cellas promas quantulum, do
nec ira mea praetereat, sepulcra erunt cellae promae,
in quibus paulisper requiescere habebunt qui in finibus saeculi
sub ultima ira per antichristi uim excesserint. aut cur cellarum
promarum potius uocabulo usus est, et non alicuius loci [*] [*]

receptorii, nisi quia in cellis promis caro salita et usui reposita
seruatur, depromenda illinc suo tempore? proinde enim
et corpora medicata condimentis sepulturae mausoleis et
monumentis sequestrantur, processura inde cum iusserit dominus.
quod cum ita intellegi congruat, — ecquae enim ab ira
dei cellariorum nos refugia seruabunt? — hoc ipso quod ait:
donec ira praetereat, quae extinguet antichristum, post
iram ostendit processuram carnem de sepulcro, in quo ante iram
fuerit inlata. nam et de cellariis non aliud effertur, quam quod
infertur. et post antichristi eradicationem agitabitur resurrectio.