De Carnis Resurrectione (10-12)

Tenes scripturas, quibus caro infuscatur: tene etiam
quibus inlustratur; legis cum quando deprimitur, adige oculos
et cum quando releuatur. omnis caro foenum. non hoc
solum pronuntiauit Esaias, sed et: omnis caro uidebit
salutare dei. notatur in Genesi dicens deus: non manebit
spiritus meus in hominibus istis, quia caro
sunt. sed et auditur per Iohelem: effundam de spiritu
meo in omnem carnem. apostolum quoque ne de uno [*] [*]

stilo noris, quo carnem plerumque compungit. nam etsi negat
habitare boni quicquam in carne sua, etsi adfirmat eos, qui
in carne sint, deo placere non posse, quia concupiscat aduersus
spiritum, et si qua alia ita ponit, ut carnis non tam
actus, sed substantia inhonoretur, dicemus quidem alibi nihil
proprie carni exprobrari oportere nisi in animae suggillationem,
quae carnem ministerio sibi subigit, uerum interim et in
illis litteris Paulus est, cum stigmata Christi in corpore suo
portat, cum corpus nostrum ut dei templum uitiari uetat,
cum corpora nostra membra Christi facit, cum monet tollere
et magnificare deum in corpore nostro. itaque si ignominiae
carnis resurrectionem eius expellunt, cur non dignitates potius
inducent? quoniam deo magis congruit in salutem redigere
quod reprobarit interdum, quam in perditionem dedere quod
etiam probarit.

Hucusque de praeconio carnis aduersus inimicos et
nihilominus amicissimos eius. nemo enim tam carnaliter uiuit
quam qui negant carnis resurrectionem. negantes enim poenam
despiciunt et disciplinam. de quibus luculente et paracletus
per prophetidem Priscam: carnes sunt, et carnem
oderunt. quam si tanta auctoritas munit, quanta illi ad
meritum salutis patrocinari possit, numquid etiam dei ipsius
potentiam et potestatem et licentiam recensere debemus, an
tantus sit, qui ualeat dilapsum et deuoratum et quibuscumque
modis ereptum tabernaculum carnis reaedificare atque restituere?
an et aliqua nobis exempla huius sui iuris in publico
naturae promulgarit? ne qui forte adhuc sciant deum nosse, [*] [*]

qui non alia lege credendus est, quam ut omnia posse credatur,
plane apud philosophos habes, qui mundum hunc (000)
innatum infectumque defendant. sed multo melius, quod omnes
fere haereses natum et factum mundum annuentes conditionem
deo nostro adscribunt. igitur confide illum totum hoc ex
nihilo protulisse et deum nosti fidendo, quod tantum deus
ualeat. nam et quidam, infirmiores hoc prius credere, de
materia potius subiacenti uolunt ab illo uniuersitatem dedicatam
secundum philosophos. porro et si ita in uero haberet,
cum tamen longe alias substantias longeque alias species ex
reformatione materiae diceretur protulisse quam fuisset ipsa
materia, non minus defenderem ex nihilo eum protulisse, si
ea protulerat, quae omnino non fuerant quo enim interest ex
nihilo quid proferri an ex aliquo, dum quod non fuit fiat,
quando etiam non fuisse nihil sit fuisse? sic et fuisse e contrario
non nihil est fuisse. nunc etsi interest, tamen utrumque
mihi adplaudit. siue enim ex nihilo deus molitus est cuncta,
poterit et carnem in nihilum perductam exprimere de nihilo:
siue de materia modulatus est alia, poterit et carnem quocumque
dehaustam euocare de alio. et utique idoneus est reficere qui
fecit: quanto plus est fecisse quam refecisse, initium dedisse quam
reddidisse, ita restitutionem carnis faciliorem credas institutione.

Aspice nunc ad ipsa quoque exempla diuinae potestatis.
dies moritur in noctem et tenebris usquequaque sepelitur.
funestatur mundi honor, omnis substantia denigratur. sordent
silent stupent cuncta, ubique iustitium est. [quies rerum]
ita lux amissa. lugetur. et tamen rursus cum suo cultu cum
t dote cum sole eadem et integra et tota uniuerso orbi [*]

reuiuescit, interficiens mortem suam, noctem, rescindens sepulturam
suam, tenebras, heres sibimet existens, donec et nox
reuiuescat, cum suo et illa suggestu. redaccenduntur enim
et stellarum radii, quos matutina succensio extinxerat; reducuntur
et siderum absentiae, quas temporalis distinctio exemerat;
redornantur et specula lunae, quae menstruus numerus
adtriuerat reuoluuntur hiemes et aestates, uerna et autumna
cum suis uiribus moribus fructibus. quippe etiam terrae de
caelo disciplina est: arbores uestire post spolia, flores denuo
colorare, herbas rursus imponere, exhibere eadem quam absumpta
sint semina nec prius exhibere quam absumpta. mira
ratio: de fraudatrice seruatrix; ut reddat, intercipit; ut custodiat,
perdit; ut integret, uitiat; ut etiam ampliet, prius
decoquit. siquidem uberiora et cultiora restituit quam exterminauit,
reuera fenore interitu et iniuria usura et lucro damno.
semel dixerim: uniuersa conditio recidiua est. quodcumque
conueneris, fuit; quodcumque amiseris, (erit.) nihil non iterum
est; omnia in statum redeunt cum abscesserint, omnia incipiunt
cum desierint. ideo finiuntur, ut fiant; nihil deperit
nisi in salutem. totus igitur hic ordo reuolubilis rerum testatio
est resurrectionis mortuorum. operibus eam praescripsit deus
ante quam litteris, uiribus praedicauit ante quam uocibus.
praemisit tibi naturam magistram, summissurus et prophetiam,
quo facilius credas prophetiae discipulus naturae, quo statim
admittas, cum audieris quod ubique iam uideris, nec dubites
deum carnis etiam resuscitatorem, quem omnium noris restitutorem.
et utique si omnia homini resurgunt, cui procurata
. sunt, porro non homini nisi et carni, quale est, ut ipsa depereat
in totum, propter quam et cui nihil deperit? [*]