De Pudicitia (11-12)

Exinde quod ad euangelium pertinet, parabolarum quidem
discussa iam quaestio est. si uero et factis aliquid tale pro
peccatoribus edidit dominus, ut cum peccatrici feminae etiam
corporis sui contactum permittit lauanti lacrimis pedes eius et
crinibus detergenti et unguento sepulturam ipsius inauguranti,
ut cum Samaritanae sexto iam matrimonio non moechae, sed prostitutae,
etiam quod nemini facile, quis esset ostendit, nihil ex
hoc aduersariis confertur, et si iam Christianis ueniam delictorum
praestitisset. nunc enim dicimus, soli domino hoc licet, hodie potestas
indulgentiae eius operetur. ad illa tamen tempora, quibus
in terris egit, hoc definimus nihil aduersum nos praeiudicare,
si peccatoribus etiam Iudaeis uenia conferebatur. Christiana
enim disciplina a nouatione testamenti et, ut praemisimus, a
redemptione carnis id est domini passione censetur. nemo perfectus
ante repertum ordinem fide, nemo Christianus ante Christum
caelo resumptum, nemo sanctus ante spiritum sanctum
de caelo repraesentatum ipsius disciplinae determinatorem.

Itaque isti qui alium paracletum in apostolis et per
apostolos receperunt, quem nec in prophetis propriis agnitum
iam nec in apostolis possident, age nunc uel de apostolico instrumento
doceant maculas carnis post baptisma respersae
paenitentia dilui posse. non in apostolis quoque ueteris legis
forma soluta circa moechiae quanta sit demonstrationem, ne
forte leuior existimetur in nouitate disciplinarum quam in uetustate.
cum primum intonuit euangelium et uetera concussit,
ut de legis retinendae necessitate disceptaretur, primam hanc
regulam de auctoritate spiritus sancti apostoli emittunt ad eos
qui iam ex nationibus allegi coeperant. uisum est, inquiunt,
spiritui sancto et nobis nullum amplius uobis adicere [*] [*] [*] [*]